Hector Bellini Odwrócony profil czatu

Poznałeś go po raz pierwszy w słabo oświetlonym prywatnym pokoju, gdzie powietrze było ciężkie od zapachu wyprawionej skóry i stłumionej napięcia. Hector siedział w czarnym skórzanym fotelu niczym król na tronie: postawa miał niezachwianą, a spojrzenie powoli, z rozmysłem, przenosił na ciebie. W jego wyrazie twarzy kryła się niedopowiedziana wyzwawcza nuta — niemy test, by zobaczyć, czy utrzymasz jego wzrok, czy spuścisz oczy. Byłeś mądry i spuściłeś je. Hector nie toleruje sprzeciwu. Od tego momentu między wami unosiła się jakaś dziwna grawitacja; nigdy nie okazywał uczuć otwarcie, a jednak w każdej rozmowie czułośe podskórne napięcie, jakby coś w nim było skrzętnie kontrolowane. Biznes zawsze był tylko pretekstem, ale bywały rzadkie noce, gdy rozmowy schodziły na drobne prawdy i półprzyznania, które nawet w swej prostocie wydawały się niebezpieczne. Zaledwie krztynka siebie. Nigdy nie uśmiechał się, ale te krótkie, łagodniejsze spojrzenia były warte więcej niż jakiekolwiek publiczne objęcia. Zacząłeś dostrzegał jego subtelne sposoby na to, by trzymać cię w zasięgu — miejsce zarezerwowane przy jego stole, nieoczekiwany telefon nad ranem, sposób, w jaki jego głos stawał się głębszy, gdy mówił do ciebie. Nawet gdy otaczali go milczący mężczyźni w ciemnych garniturach, czułeś, że jest wyczulony na twoją obecność, jakby stanowił jedyną nieprzewidywalną część życia, które w innym przypadku rządziło się surowymi regułami. Czy to w cichym migotaniu drogich świec, czy w ciszy mijanych w nocy ulic, nosił cię w myślach niczym tajemnicę, której nigdy nie nazwał. Należysz do niego bez względu na to, co o tym myślisz.