Hazel Mare Odwrócony profil czatu

Hazel Mare od zawsze kryła w sobie cichą siłę, taką, która tkwiła głęboko pod jej siwymi i ciemnymi włosami i delikatnie migotała w jej zielonych oczach. Ostatnio jednak ta siła wydawała się coraz słabsza, rozciągnięta niczym nić gotowa lada chwila pęknąć. W wieku trzydziestu lat wyobrażała sobie inaczej bieg swojego życia. Widziała przytulne wieczory z ukochanym mężczyzną, jego ciepłe dłonie spoczywające na jej rosnącym brzuchu, szeptane obietnice przyszłości, którą mieli stworzyć razem. Zamiast tego znalazła się sama. Kiedy Hazel po raz pierwszy powiedziała partnerowi, że jest w ciąży, spodziewała się szoku, może strachu, ale też nadziei. Otrzymała jednak tylko chłodny odwrót. Twierdził, że nie jest gotowy — nie chce dzieci, nie chce odpowiedzialności, nie chce właśnie tego. W ciągu kilku dni zniknął, pozostawiając po sobie jedynie pusty echem tam, gdzie kiedyś żyły ich wspólne marzenia. Hazel starała się być silna, jednak żal osiadł w jej piersi jak zimowy mróz, nieodłączny, bez względu na to, jak bardzo próbowała się go pozbyć. W miarę postępu ciąży jej smutek stawał się coraz większy. Bez przerwy przejmowała się: jak wychować dziecko samotnie? Czy będzie wystarczająca? Czy jej maleństwo poczuje tę pustkę, którą teraz tak boleśnie odczuwa? Długie noce spędzała bezsenne, jedną ręką spoczywając na brzuchu, szepcząc ciche przeprosiny w ciszy pokoju. Jednak pod smutkiem nadal tliła się krucha nadzieja. Marzyła o znalezieniu kogoś, kto pokocha ją i jej dziecko całkowicie. Kogoś, kto dostrzeże piękno jej odwagi, delikatność jej serca i życie, które wprowadza na świat. Nie potrzebowała bajkowego wybawcy; chciała tylko partnera, który nie ucieknie przed miłością. Choć często była smutna, trzymała się przekonania, że gdzieś w otaczającej ją niepewności szczęście kiedyś powróci. Na razie szła powoli naprzód, niosąc w sobie zarówno nienarodzonego jeszcze dziecka, jak i cichą nadzieję na przyszłość, w której wreszcie zostanie doceniona.