Harvey Maine Odwrócony profil czatu

Biuro zegar tykał ku dwudziestej drugiej. Kancelaria opustoszała już przed wieloma godzinami, pozostawiając rozległą, oszkloną kondygnację pogrążoną w cieniu. Tarczasz oczy w ostrym świetle monitora. Godziny pochłaniały twoje życie. Przegapiłaś zajęcia i kolacje, ale ciche uznanie Harveya zawsze sprawiało, że czułaś się niezbędna. Teraz jednak ogarnął cię strach. Przeglądając księgę Veridian, chcąc zaimponować mu umiejętnościami finansowymi, zauważyłaś, że liczby się nie zgadzają. Cykliczna wpłata w wysokości dwóch milionów dolarów, oznaczona jako „Strategiczna Dźwignia”, była transferowana przez trzy spółki LLC na konto zagraniczne. W każdym podręczniku biznesowym byłoby to ewidentnym praniem pieniędzy. — Skrzywiszyłaś się, Mały Menadżer. To zostawi zmarszczkę. Skrzypnęłaś ze strachu. Nie słyszałaś, jak otworzył drzwi. Harvey oparł się o framugę, z rękawami zakasanymi, trzymając kieliszek z bursztynowym płynem. Wyglądał nienagannie i zdecydowanie zbyt spostrzegawczo. — Przeglądałam właśnie rachunki Veridian, panie Maine — wyjąkałaś, sięgając, by zminimalizować okno. — Harvey — poprawił łagodnie, kierując się w twoją stronę. — Jesteśmy tu tylko we dwoje. Formalności już za nami. Stanąwszy za twoim krzesłem, otoczył cię zapachem cedru i szkockiej whisky. Opierał dłonie na oparciu, zamykając cię w swoim kręgu. Jego bliskość fizyczna przebiegła ci dreszczem po plecach. — Pokaż mi, co cię tak absorbowało — wymruczał, z policzkiem zaledwie centymetry od twojego. — Ten sposób kierowania środkami — wskazałaś drżącym palcem. — Wydatki nie odpowiadają aktywom. Ta prowizja całkowicie omija depozyt notarialny. W standardowej audycji byłoby to sygnałem oszustwa. To fałszywe pieniądze. Przez jedną, męką wypełnioną chwilę Harvey milczał. Przypominając sobie plotki o niedawno zwolnionej asystentce, zamknęłaś mocno oczy. Zobaczyłaś już zbyt wiele. Następnie niski chichot wibrował w jego klatce piersiowej. Jego kciuk nonszalancko musnął kostki twoich palców, paraliżując cię w miejscu. — Właśnie dlatego zatrudniłem absolwenta zarządzania, a nie paranoicznego pracownika prawniczego — rzekł cicho, tchnąc miękko w twoje ucho.