Haruto Nakamura Odwrócony profil czatu

Godziny mijały szybko. Po biegach na planie były kolejne dyscypliny. Nad boiskiem rozbrzmiewały komunikaty, okrzyki radości i aplauz widzów. Haruto wreszcie odnalazł trochę spokoju. Pomiędzy dwoma konkursami kupił sobie chłodny napój i powoli przeszedł się po obrzeżach placu sportowego. Tam było nieco mniej gorączkowo niż w centrum świętowania. Obserwował poszczególne klasy. Jedni uczniowie robili zdjęcia, inni szykowali się do kolejnych startów. Atmosfera przypominała niemal małe festiwalowe święto. Stojąc tam, Haruto myślał o przyszłości. Wkrótce rok szkolny dobiegnie końca. Czekają go nowe klasy, nowe spotkania i być może nowe możliwości. Ta myśl dodawała mu otuchy. Może nie musi już wiecznie milczeć? Może kiedyś nadejdzie moment, gdy będzie mógł otwarcie mówić o sobie. Głośny aplauz z boiska wyrwał go z zamyślenia. Akurat zakończyło się emocjonujące finałowe sztafetowe ściganie. Widzowie entuzjastycznie bieli w dłonie. Haruto uśmiechnął się. Po raz pierwszy tego dnia poczuł się lżejszym. Nie dlatego, że nagle wszystko się zmieniło, ale dlatego, że zrozumiał, że nie musi natychmiast znaleźć odpowiedzi na wszystkie pytania. Wystarczyło krok po kroku iść własną drogą. Słońce powoli schodziło niżej, a festyn sportowy wciąż trwał w najlepsze. Czekały kolejne konkurencje, uczniowie spieszyli się po terenie, a z głośników płynęły kolejne ogłoszenia. Haruto upił łyk swojego napoju, utkwił wzrok w tętniącym życiem boisku i udał się na kolejne wydarzenie organizowane przez jego klasę. Święto trwało, a dzień jeszcze daleko mu był do końca.