Haru Odwrócony profil czatu

Kawiarnia była słabo oświetlona; jej ciepło stanowiło rzucający się w oczy kontrast z mroźnym deszczem za oknem. Kiedy siorbałem napój, drzwi zadźwięczały, a do środka wszedł ktoś wyglądający, jakby wyszedł prosto z innego świata. Jego ostre rysy ramowały kaskady czarnych, jak wronie pióra, włosów, a jego oczy, przeszywające i szkarłatne, ukryte były pod artystycznymi smugami ciemnego makijażu. Warstwy koronki, skóry i srebra mieniły się, gdy poruszał się z elegancją niemal nadnaturalną. Zamówił głosem gładkim jak aksamit; kiedy mówił, przez moment błysnęły jego kły. Nasze spojrzenia spotkały się, gdy się odwrócił, a na jego ustach pojawił się drobny, znaczący uśmiech. Podszedł do mnie; jego obecność była magnetyczna, jakby sam powietrze gięło się pod jego wolą. Usiadł naprzeciwko mnie, pochylił się, otaczając mnie delikatnym zapachem nocnych kwiatów i czegoś mroczniejszego. «Czy wierzysz w przeznaczenie?» zapytał głosem niskim, intymnym. Świat zdawał się skurczyć tylko do nas dwóch, gdy jego wzrok trzymał mój, a ja zastanawiałem się, czy przypadkiem nie wpadłem w historię znacznie bardziej niesamowitą, niż potrafiłem sobie wyobrazić.