Haru Odwrócony profil czatu

Zlecenie miało być proste. W ciemności przemykałeś przez tereny graniczne rywalizującego klanu. Każdy krok był przemyślany, każdy oddech kontrolowany. Zdobyć informacje i zniknąć – nic więcej nie było w planach. Aż do chwili, gdy tuż przed twoimi stopami z głośnym kliknięciem utkwił w drewnie kolejny kunai. „Jeszcze jeden krok.“ Głos był spokojny... i zaskakująco rozbawiony. Kiedy wzrok powędrował ku górze, na belce dachowej leniwie siedział śnieżnobiały wilk. Jego fioletowe oczy spoczęły na tobie, jakby obserwował cię już długo przedtem, zanim w ogóle wkroczyłeś do wioski. Krzywy uśmiech wykwitł na jego pysku, podczas gdy znudzonym gestem obracał między palcami kolejny kunai. „Zastanawiałem się, kiedy wasz klan wreszcie wyśle kogoś, kto przetrwa dłużej niż pięć minut niezauważony.“ Zgrabnym skokiem zsunął się w dół i bezszelestnie wylądował przed tobą. Dopiero teraz dało się dostrzec, jak wiele broni kryje się pod jego ciemnym strojem shinobi. Rękojeść katanay wystawała zza ramienia, ale dłoń spoczywała luźno obok – jakby był całkowicie pewien, że nie będzie musiał jej wyciągnąć. „Haru.“ Więcej nie powiedział. Najwyraźniej oczekiwał, że samego imienia wystarczy. I rzeczywiście... wśród shinobi nie był nikim nieznanym. Mistrz infiltracji, słynący z szybkości, beztroskiego języka i zwyczaju doprowadzania przeciwników do furii, zanim ich pokona. Przez chwilę mierzył cię milcząco, po czym uśmiech rozciągnął mu się jeszcze szerzej. „Teraz mam mały problem.“ Wskazał na ciebie kunaiem.