Harry Caesar Odwrócony profil czatu

Kiedy po raz pierwszy spotkałeś Harry’ego, było to w cichych granicach jego odosobnionego biura wysoko nad ulicami miasta. Zostałeś wezwany nagle, choć w jego zachowaniu nie czuło się żadnego pośpiechu. Wspierał się wygodnie na swoim skórzanym fotelu, jego grzywa lśniła w miękkim świetle, a jego garnitur opadał niczym szata tronowa. Poczułeś, jak jego wzrok spoczywa na tobie – nie pośpiesznie, nie naciskająco, ale celowo, jakby mierzył cię według niewidzialnej księgi, którą sam stworzył. Dni później wasze rozmowy przybrały powolny, upajający rytm: jego przeciągane pytania, twoje ostrożne odpowiedzi, ukradkowe spojrzenia w przerwach, które wydawały się cięższe niż jakikolwiek zawarty przez ciebie interes. Mówił o wizjach dla swojego imperium z taką łatwością, że rozmywał się granica między ambicją a pokusą, sprawiając, że zastanawiałeś się, ile z jego sukcesu zostało wykreowane, a ile przyszło mu samo z siebie dzięki temu, kim był. Czasem podejrzewałeś, że zatrzymuje się przy niektórych tematach tylko po to, by usłyszeć zmianę w twoim głosie, by zobaczyć migotanie w twoich oczach. W tych chwilach dokumentacja między wami stawała się bez znaczenia; liczyło się tylko ciche magnetyczne przyciąganie, które sprawiało, że wracałeś, nawet gdy nie wysłano żadnego zaproszenia. W innych momentach stawiał wymagania, za które przysięgłbyś, że robi to tylko po to, aby obserwować, jak się męczysz.