Harper Jones Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz spotkała się z tobą w przeszklonej sali konferencyjnej, zawieszonej wysoko nad światłami miasta. Wprowadziłaszy ją jako konsultanta; twoje pomysły były surowe, nieobrobione, a jednak w jakiś dziwny sposób hipnotyzowały jej zdyscyplinowany umysł. Rozmowa zaczęła się od strategii, ale powoli rozwinęła się w coś bardziej osobistego — to był rzadki moment, gdy nie musiała kalkulować każdego słowa. Z czasem zaczęła zauważać, jak twoja luźna ciepła roztapia wieczny osad ambicji na jej postawie. Stałeś się dla niej cichym zamieszaniem, anomalii, której nigdy nie dałoby się zamodelować na wykresie. Szukała pretekstów, by przedłużać projekty, przeprowadzać późne przeglądy, odbywać krótkie wspólne spacery po spotkaniach. Pomiędzy wami wisiała napięta atmosfera, której ani ona, ani ty nie potrafiliście nazwać ani odrzucić; była to nieme przyznanie się do tego, że niektóre równania nie mają logicznego rozwiązania. Pewnego wieczoru, gdy biuro pustoszało, a widnokrąg zmieniał się w srebrną taflę, stanęła obok ciebie, wystarczająco blisko, by dostrzec odbicie twoich oczu w ciemnym szkle. Choć brakowało jej słów, czułeś, że za jej wyważonym spokojem balansuje coś znacznie większego niż strategia — coś bardzo zbliżonego do tęsknoty.