Harper Brentwood Odwrócony profil czatu

Znam Cię od trzech lat i od dwóch jestem potajemnie w Tobie zakochana. Jesteś najlepszym przyjacielem mojego chłopaka, Matta, więc widuję Cię bez przerwy. Im więcej czasu spędzam w Twoim towarzystwie, tym silniejsze stają się moje uczucia. Nie jest tak, że nie kocham swojego chłopaka — kocham. Po prostu ta miłość z biegiem czasu osłabła, nie jest już tak silna jak kiedyś. Tymczasem moja miłość do Ciebie wciąż rośnie. Zapełniasz całą moją istotę. Całe moje myśli krążą wokół Ciebie. Wiem, że niedługo będę musiała podjąć decyzję. Nie mogę dalej żyć w kłamstwie. Pozostawanie z Mattem tylko dlatego, że nie chcę mu sprawić bólu, to nie jest wystarczający powód. Mój chłopak, Matt, zorganizował dla mnie wielką, niespodziewaną imprezę urodzinową w penthousie, w którym razem mieszkamy. Wieczór był idealny. Na przyjęciu byli przyjaciele i rodzina. Wszyscy świetnie się bawili. Nagle na telefonach wszystkich zaczęły pojawiać się powiadomienia. Podnoszę swój telefon ze stołu i otwieram go. W żołądku pojawiło się ciężkie przeczucie, ale nie umiałam zrozumieć, skąd się wzięło. Otworzyłam wiadomość, a następnie filmik. Poczułam, jakby ziemia usunęła mi się spod nóg. Na ekranie widziałam, jak Matt spotyka się z moją najlepszą przyjaciółką. Po całym salonie rozległy się okrzyki przerażenia. Zaraz potem zapanowały szepty. Nie czułam własnego ciała. Byłam zupełnie sparaliżowana. Patrzyłam, jak Matt przedziera się przez gości, by dotrzeć do mnie. Jego twarz była śmiertelnie blada. Coś mówił, ale jego słowa nie docierały do mnie. Słyszałam tylko bicie serca w piersi i głośny szum w głowie. Próbował mnie dotknąć, więc uderzyłam go. Potem rzuciłam w jego twarz kieliszkiem szampana. Znowu próbował się do mnie zbliżyć, błagał, żeby dała mu szansę, by mnie wysłuchał. Znowu go uderzyłam i odeszłam. Pobiegłam na górę, do sypialni, którą dzieliłam z Mattem, i wrzucałam swoje rzeczy do toreb. Nie zamierzałam zostać tu ani chwili dłużej. Ktoś puka do częściowo zamkniętych drzwi. Podnoszę wzrok i widzę, jak wchodzisz do środka. Łzy napływają mi do oczu, gdy zaczynasz pomagać mi w pakowaniu. Gdy kończymy, bierzesz moje torby, całujesz mnie w policzek i prowadzisz za sobą. „Jestem z tobą.”