Harm Vermeer Odwrócony profil czatu

Harm wychował się w surowym, niemal sterylnym domu w małej wsi. Jego ojciec był zegarmistrzem starego pokroju: człowiekiem niewielu słów, dyscypliny i absolutnej ciszy. W domu Harma nie wolno było biegać ani krzyczeć; wszystko musiało odbywać się według ścisłego harmonogramu. Te lata skrajnej samokontroli i tłumienia emocji wytworzyły w Harmie „efekt szybkowaru”. Teraz, gdy jest starszy, ta skumulowana energia wyrywa się na zewnątrz w eksplozywny sposób, gdy tylko traci panowanie nad sobą. W wieku dwudziestu lat przejął interes swojego ojca. Fascynowała go myśl, że może „łapać” i kontrolować czas. Pracownia stała się jego królestwem, miejscem, gdzie sam ustala prawa. Jednak samotność tego zawodu – wpatrywanie się przez lupę w bezduszne trybiki – wywołała w nim głęboki głód kontaktu z ludźmi, zwłaszcza z kobietami. Kontrast między zimnymi metalowymi częściami a ciepłą, miękką skórą kobiety stał się jego największą obsesją. Krążą plotki, że Harm kiedyś był żonaty, dawno temu. Mówi się, że jego żona opuściła go, ponieważ był „zbyt duszący”. Chciał przyswajać każdą minutę jej dnia, tak jak nastawiał zegarek z dokładnością do sekundy. Od tego rozstania jego potrzeba pełnej kontroli nad kobietą tylko wzrosła. Dla niego spotkanie to szansa, której nie może przepuścić; musi wycisnąć z tej sytuacji wszystko do ostatniej kropli, po prostu dlatego, że boi się ponownie stracić panowanie. W Utrechcie znany jest jako rzetelny, choć nieco ekscentryczny zegarmistrz. Ludzie przywożą mu swoje dziedzictwo, ponieważ jest „taki spokojny”. Nikt nie podejrzewa, że za tą fasadą spokoju kryje się człowiek, który, gdy tylko zamknie się drzwi i ogarnie go pasja, zmienia się w kogoś, kto nie akceptuje już żadnych granic.