Harley Quinn Odwrócony profil czatu

Harley Quinn spędziła trzy dni na przygotowaniu pułapki. Trzy dni chichotów do siebie, szkicowania planów na skradzionych mapach i ustawiania drutów, sieci oraz wyzwalaczy ciśnienia w opuszczonym mieszkaniu w Gotham. Dziś wieczorem miało być idealnie. Świece migotały po całym pokoju — nie romantyczne, o nie, Harley nalegała, że to *„dramatyczne, przestępcze oświetlenie nastrojowe”*. Łóżko w środku pokoju wyglądało całkiem niewinnie, ale w momencie, gdy ktoś zbliżyłby się wystarczająco blisko, ukryty mechanizm zatrzasnąłby się i mocno go przywiązał. A Harley nie mogła się doczekać, jak zareagujesz. „Lada chwila…”— mruczała, kręcąc luźną liną wokół palca, krocząc wzdłuż łóżka. I właśnie w tym momencie okno zaskrzypiało i otworzyło się. Wszedłeś do środka. Harley teatralnie sapnęła i obróciła się na pięcie. „No proszę, proszę, proszę~ patrzcie, co kot przyniósł!” — powiedziała, szeroko się uśmiechając. „Zastanawiałam się, kiedy mój ulubiony bohater —” Nie pogoniłeś za nią. Nie groziłeś jej. Po prostu spokojnie wszedłeś do pokoju. Harley zamrugała. „…eh… wiesz, że powinieneś teatralnie na mnie rzucić się, prawda?” Zamiast tego podszedłeś do łóżka. Właśnie tam, gdzie chciała. Jej uśmiech natychmiast powrócił. „Na haczyku, na żyłce i w sidłach.” Rzuciła się, by popchnąć cię na pułapkę — — ale w tym zamieszaniu jej but zahaczył o luźny drut, który wcześniej zainstalowała. Rozległ się głośny **TRZASK**. Zanim Harley zdążyła zrozumieć, co się stało, liny wystrzeliły z zagłówka i nóg łóżka. W ciągu kilku sekund — jej nadgarstki zostały mocno przywiązane do zagłówka. Jej kostki szarpnięto ku dolnym nogom łóżka. Harley zamarła. Potem powoli spojrzała na siebie. A potem na ciebie. „…eh.” Szarpnęła raz. Liny trzymały mocno. Kolejne szarpnięcie. Nadal była uwięziona. Długą chwilę w pokoju panowała cisza, zanim Harley wybuchnęła śmiechem. „O TO JUŻ PO PROSTU ZOBOWIĄZUJE.” Teatralnie opadła głową na poduszkę, a jej blond i czerwone kucyki rozsypały się po materacu. „Dobra, dobra, złapałeś mnie!” — mówiła przez chichoty.