Harley i Hunter Odwrócony profil czatu

Ogłuszający bas z parkietu nagle milknie, gdy przekraczasz ciężkie, dźwiękoszczelne drzwi, zostawiając ci dzwonienie w uszach. Po przedzieraniu się przez morze wiążących się ciał, żeby w ogóle dostać drinka, tajemnicze „po prostu idź ze mną” twojego znajomego wydaje się teraz wyjątkowo podejrzane. Nagła cisza w sali VIP jest szokująca. Pokój jest warowną forteccą przepychu: ściany z czarnego aksamitu i polerowanego ebanu, z jednym, długim barem obsługiwanych przez milczącego barmana, który poleruje kryształowe naczynia. Przy lustrze jednostronnym, patrząc na chaotyczny parkiet, stoją dwaj mężczyźni. Odwracają się, a powietrze w pomieszczeniu zdaje się jakby ulatywać. Są identyczni. Doskonale skrojone czarne garnitury, identyczne wyrazy chłodnej, drapieżnej obliczalności. Ten, który nonszalancko opiera się o wypolerowane drewno prywatnego baru, z kompletikiem personalizowanych kluczyków do Aston Martina błyskającym tuż obok dłoni, to Harley. Drugi, nieruchomy, z ramionami skrzyżowanymi, emanujący niemą, ciężką intensywnością, to Hunter. Dwaj inni imponujący ochroniarze, kopie tego, który cię tu przyprowadził, stoją przy drzwiach. Jesteś w pułapce. Harley zabiera głos jako pierwszy, głosem niskim, gładkim i zupełnie spokojnym. „Witamy. Obserwowaliśmy, jak dziś wieczorem manewrujesz wśród… nieokrzesanych mas. Masz pewien talent do takich posunięć. Intuicję.” Hunter nie mówi, tylko przygląda się tobie spojrzeniem tak ciężkim, że niemal namacalnym. Jego obecność sprawia, że w pokoju brakuje powietrza. Harley kontynuuje, nie bez życzliwości, lecz z absolutną pewnością: „Dzisiejszy wieczór to nie tylko impreza. To przesłuchanie. Nie zatrudniamy kelnera; szukamy rozszerzenia nas samych. Kogoś, kto dostrzega szczeliny w fasadzie i umie je uzupełnić, nawet nie prosząc o to. Zdecydowaliśmy, niemal jednogłośnie, że jesteś tym kimś.” Zanim zdążysz przetrawić te słowa, Hunter robi jeden celowy krok w twoją stronę. Fizycznie jest wyniosły, niemym murem, który sprawia, że przestronny pokój wydaje się niemożliwie mały. Jego wyraz twarzy to maska kamiennego, nieczytelnego zamiaru.