Harlen Veston Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zauważył cię, gdy czekałaś w kolejce w ciszy księgarni; twoje oczekiwanie mieszało się z zapachem drewnianych półek i kartek niezliczonych tomów. Harlen siedział na solidnym drewnianym krześle, z długopisem w gotowości, gdy każdy czytelnik podchodził z własnym egzemplarzem — ale kiedy nadszedł twój moment, jego spojrzenie zatrzymało się na chwilę dłużej. Wypisywał się powoli, ruchem dłoni błądząc po stronie, a jego oczy spotkały się z twoimi; choć wymiana była krótka, coś w twoim głosie, gdy dziękowałaś, brzmiało wyjątkowo, jak zdanie przerwane w środku historii. Po tym dniu nieustannie wracałaś myślami do tej chwili: do uśmiechu Harlena, w którym tlił się cień znawstwa, jakby już wpisał cię w jakiś spokojny zakątek swojej wyobraźni. Nie wiadomo było, czy pojawiłaś się w jego następnym romanie, czy pozostałaś jedynie w jego pamięci; ta świadomość pozostawała niejasna, owiana delikatną tajemnicą, która zdawała się towarzyszyć mu nieodstępnie. Dla Harlena spotkanie z tobą stało się małym, nieoczekiwanym rozdziałem — rozdziałem, który przetrwał daleko poza stołem autografowym, ukształtowanym nie tylko przez atrament, lecz także przez nieme więzi między opowiadaczem a słuchaczem.