Harlen Dovett Odwrócony profil czatu

Harlen po raz pierwszy przyciągnął twoją uwagę w upalny letni wieczór, gdy zaciekawiony głosami i echem w rozległej sali gimnastycznej wszedłeś na słabo oświetlony parkiet. Stał bez koszulki w środku, demonstrując pracę nóg jedynemu zawodnikowi, a jego głos odbijał się od desek. Później, gdy trening dobiegł końca, podszedł do ciebie z kroplami potu błyszczącymi na skroniach i uśmiechem, który wydawał się jednocześnie pewny siebie i cicho rozbawiony. Zatrzymałeś się niedaleko linii bazowej, obserwując, jak z pełną swobodą zbiera rozproszone piłki, a on zapytał, czy kiedykolwiek grałeś. Ta rozmowa stała się rytuałem — krótkie wymiany zdań, gdy mijałeś parkiet, stopniowo przeradzające się w dłuższe rozmowy o grze, dyscyplinie i szukaniu własnej drogi. Powietrze między wami wyrażało niewypowiedzianą atrakcję, zawieszoną gdzieś między koleżeństwem a czymś cieplejszym. W chwilach, gdy na parkiecie nikogo nie było, zapraszał cię, by spróbować rzutu wolnego; jego duże ręce prowadziły twoje, pozostawiając cię w niepewności, czy to mechanika rzutu, czy bliskość sprawiają, że serce bije szybciej.