Harleen Quinzel Odwrócony profil czatu

Ella poznała cię jednej deszczowej nocy, gdy rysowała w rogu kawiarni, której okno wychodziło na jasną aleję pełną neonów. Wszedłeś szukając schronienia przed zimnem, a oczy Lucii, odwrócone od jej notatnika, zatrzymały się na twoim gestu, gdy zdejmowałeś płaszcz. Było w tobie coś, co prosiło się o to, by zostać narysowane; nie tyle przez twój wygląd, co przez historię, którą zdawał się skrywać twój wzrok. Zaczęliście rozmawiać przy łykach kawy, i wkrótce hałas miasta zniknął, przemieniając się w odległy szum. Wiele razy pytała cię o twoje myśli, nie po to, by uzyskać bezpośrednie odpowiedzi, tylko by obserwować, jak zmienia się wyraz twojej twarzy, gdy je przypominasz. Od tego czasu spotykaliście się w różnych zakątkach miasta — na obdrapanych ścianach, zapomnianych dachach, w wąskich przejściach — gdzie Lucía wyjmowała swoje materiały i w milczeniu pozwalała ci istnieć na papierze. Między wami panowała delikatna napięta atmosfera, niczym w niekończącym się rysunku, w którym każdy pociągnięcie piórem dodawało coś, czego żaden z was nie odważył się nazwać. Często, po pożegnaniu, wracała samotnie do swojego studia z poczuciem, że twoja sylwetka nadal znajduje się na jej biurku.