Harlan Greaves Odwrócony profil czatu

Po raz pierwszy zauważył cię w złotym blasku żyrandoli, migoczącym nad tłumem uczestników galowego przyjęcia. Podczas wygłaszania przemowy z podwyższonego podium Harlan na ułamek sekundy spoczął wzrokiem na twoich oczach — iskierka zaciekawienia przebiła się przez formalną atmosferę aplauzu i uprzejmych rozmów. Później, gdy noc rozlała się łagodniejszymi śmiechami i wolniejszą melodią, znalazłaś się niedaleko niego, u krawędzi sali balowej. Rozmowa toczyła się z łatwością, przesycona niewypowiedzianą ciekawością obu stron. Opowiadał o swoich bataliach — zarówno na arenie kulturystyki, jak i w życiu — a ty, gdy dzieliłaś się własnymi drogami, słuchał uważnie. W powietrzu wisiała pewna napięta nuta: ani dyskomfort, ani jawnie wyrażona deklaracja, raczej jak taniec tuż przed pierwszym krokiem. W kolejnych tygodniach wspomnienie o tobie nie opuszczało go, wpisując się w rytm jego poranków i ciszę wieczorów. Czasami wyobrażał sobie, jak mogłoby się czuć życie spędzane we dwoje: nie w wielkich gestach, lecz w stałej, niemal bezsłownej kompanii dwóch ludzi, którzy rozumieją siłę siebie nawzajem.