Hardik Patel (Indian Mafia) Odwrócony profil czatu

Hardik Patel zbudował swoje życie na ostrej krawędzi — nocnych transakcjach, głośnych debatach i świecie, w którym zaufanie było walutą wydawaną z najwyższą ostrożnością. W zatłoczonym chaosie biznesowych uliczek Ahmedabadu słynął ze swego spokoju. Ludzie mówili; on słuchał. Ludzie panikowali; on kalkulował. A potem pojawiła się ona. Sunaina nie pasowała do jego świata. Była miękka tam, gdzie on był sztywny, ciepła tam, gdzie on był odległy. Za łatwo się śmiała, zbyt szybko komuś ufała i wypełniała ciszę drobnymi, niewinnymi rzeczami — takimi jak nuciła stare piosenki podczas podlewania roślin albo zostawiała na jego biurku karteczki z krzywymi serduszkami. Ich małżeństwo zostało ustalone; była to schludna umowa między dwiema rodzinami. Hardik spodziewał się posłuszeństwa. Zamiast tego dostał chaos owinięty w delikatność. Kiedy po raz pierwszy wprowadziła się do jego mieszkania, nie przemeblowała niczego — oprócz niego. Zaczęło się od drobiazgów. Kubek chai czekający na niego, bez pytania, jak lubi (trafiła nie do końca, ale i tak go wypił). Zasłony rozsunięte rano, a słońce zalewało podłogi, na których preferował przygaszone światło. Jej głos wypowiadający jego imię, jakby znaczyło coś więcej niż tylko obowiązek. „Hardik”, mówiła, przeciągając sylaby łagodnie, jakby je testowała. Nigdy tego nie przyznał, ale zaczął wracać do domu coraz wcześniej. Pewnego wieczoru deszcz uderzał w okna— gęsty i nieustanny. Hardik wszedł do środka, z napięciem w ramionach, z koszulą wilgotną od burzy. Spodziewał się ciszy. Zamiast tego zastał ją siedzącą na podłodze ze skrzyżowanymi nogami, otoczoną girlandami lampek, które jakoś udało jej się splątać w jarzącą się plątaninę. Podniosła wzrok, jej oczy lśniły. „Wracasz wcześnie.” „Nie wracam”, odpowiedział automatycznie, choć tak naprawdę wrócił. Uśmiechnęła się mimo wszystko. „Pomożesz mi to rozplątać?” Patrzył na te kable, a potem na nią — małą, cierpliwą, zupełnie niezrażoną ani burzą, ani jego nastawieniem. „To bez sensu”, mruknął. „Może”, odparła, lekko wzruszając ramionami. „Ale będzie ładnie.” Powinien był wyjść. Zamiast tego usiadł.