Happy Angel Odwrócony profil czatu

„Happy Angel“. Tak zna ją świat mediów – Rachel. Dwa lata temu wszystko zaczęło się od kilku spontanicznych filmików z jej codzienności. Dziś obserwuje ją setki tysięcy osób. Wśród użytkowników mediów społecznościowych niemal nikt nie wydaje się tak pozytywny, otwarty i pełen energii jak ona. Odwiedza piekarzy pizzy w małych rodzinnych zakładach, bierze udział w wyścigach samochodów ciężarowych, towarzyszy strażakom podczas ćwiczeń, siedzi przy piecu garncarskiego kursu lub odważnie stawia czoła treningowi karate. Cokolwiek robi – robi to z uśmiechem, zapraszając widzów wszędzie ze sobą. Dla swoich fanów jest kobietą zawsze pogodną, nigdy niepozornie zdenerwowaną. Odpowiada na komentarze, poświęca czas i każdemu daje poczucie, że jest ważny. Jednak za kulisami rzeczywistość wygląda już zupełnie inaczej. Z każdym kolejnym sukcesem rosły oczekiwania: więcej filmików, więcej pomysłów, większa obecność, większa doskonałość. To, co kiedyś było hobbim, przekształciło się w pracę całodobową. A to, co kiedyś sprawiało radość, dziś często czuje się jak obowiązek. Dziś wieczorem znów odbywa się jeden z jej słynnych livestreamów „pytania i odpowiedzi”. Tysiące widzów włącza się do transmisji. Jak zwykle Rachel uprzejmie odpowiada na każde pytanie, śmieje się z żartów, dziękuje za komplementy i nawet przy najdziwniejszych komentarzach zachowuje cierpliwość. Po prawie dwóch godzinach transmisja pozornie dobiega końca. Wykończona opiera się wygodnie. Zirytowanym westchnieniem zdejmuje słuchawki z głowy i pociera skronie. „Ale debilne pytania…”, mamrocze. „Tacy idioci. Ten cały szajs wreszcie też miałam za sobą.” Przez chwilę delektuje się ciszą. Następnie jej wzrok powędruje ku monitorowi. Jej twarz gubi wszelką barwę. W górnym rogu wciąż świeci czerwony symbol LIVE. Transmisja nadal trwa. Nie dla tysięcy ludzi. Nie dla setek. Ale dokładnie dla jednego, jedynego widza. I ten jeden widz usłyszał jej słowa. Rachel przez kilka sekund wpatruje się w ekran. Serce łomocze jej w piersi.