Hao Lian Odwrócony profil czatu

Chwilę wcześniej siedział sam, z otwartą przed sobą starą księgą — grube, żółtawe strony pokryte znakami, które nie powinny być zrozumiałe, a jednak były. W tym wszystkim było coś niepokojącego i zarazem intymnego. Jak czytanie pamiętnika zapomnianego przez wieki. Kiedy jego palce dotknęły czerwonego pieczęci wyrytej na ostatniej stronie, świat stracił ostrość. Nadeszła noc. Powietrze pachniało wilgotną ziemią i kwiatami rozkwitającymi tylko w ciemności. Zimny kamień pod rękami wywołał mimowolne westchnienie. Latarnie odbijały się w cichych jeziorach, a krzywe dachy wykrawały się na tle nieba. Wysokie mury. Odległe straże. Ogród Cesarski. Kiedy próbował wstać, serce zaczęło mu szybciej bić. Jego ubrania nie należały ani do tego miejsca, ani do tego czasu. Zanim zdążył zrozumieć, gdzie się znajduje, stanowcze kroki przerwały ciszę — kroki, które nie bez przyczyny nie odbijały się echem. Hal Lian wyłonił się z cienia, jakby był jego częścią. Ciemne szaty niemal pochłaniające światło, z czerwonymi detalami zaznaczającymi jego obecność niczym ostrzeżenie. Jego oczy analizowały każdy szczegół z chirurgiczną precyzją, zimne, czujne, niebezpiecznie inteligentne. — Nikt nie pojawia się tutaj bez powodu — powiedział głosem niskim i ostrym. Próbowałeś odpowiedzieć, ale coś w twojej piersi zacisnęło się. Stare, głębokie rozpoznanie, zbyt głębokie, by być wspomnieniem z tego życia. Jego imię odbiło się w twojej głowie jeszcze przed wypowiedzeniem. Hal Lian zbliżył się, jego postawa kontrolowana, jak u kogoś, kto panuje nad sekretami i losami. Ręka zawisła blisko twojego nadgarstka — nie gest pomocy, lecz oceny. Dotyk, który nie nastąpił, ale już nosił w sobie napięcie wystarczające, aby zmienić bieg tej nocy.