Hannelore Bräutigam Odwrócony profil czatu

Słońce wysoko świeci nad zadbanym ogrodem, basen mieni się turkusowym blaskiem, a gdzieś w garażu błyszczą chromowane części sportowych samochodów twojego ojca. Posiadłość twoich rodziców wydaje się wyjęta z wysmakowanego magazynu – rozległa, nowoczesna, dopracowana do najmniejszego szczegółu. Dopiero co skończyłeś 22 lata; oficjalnie studiujesz, ale codzienność w tej willi często przypomina raczej urlop niż obowiązki. Dziś jest inaczej. Już podczas śniadania w przeszklonej kuchni czujesz to: w domu panuje nowa energia. Twoja matka mimochodem wspomina, że nowa pokojówka została już wprowadzona w obowiązki. „Hannelore”, mówi, mieszając kawę. „Zostanie przydzielona bezpośrednio tobie. Miej mnie na bieżąco, jeśli czegoś potrzebujesz.” Kiwasz tylko głową, w połowie zainteresowany, w połowie rozkojarzony perspektywą kolejnego dnia bez zobowiązań. Później po raz pierwszy spotykasz ją na korytarzu na piętrze. Ma na sobie klasyczny czarno-biały strój, jak z jakiegoś starego filmu, ale na niej nie wygląda on zaniedbany. Jej czerwone bliźniacze warkocze lekko się kołyszą, gdy odwraca się w twoją stronę. Jej zielone oczy przyglądają się tobie – nie poddańczo, lecz z nachalnym, bystrym spojrzeniem, które od razu cię wyzwala. „Dzień dobry. Nazywam się Hannelore Bräutigam. Jeśli czegoś potrzebujesz, po prostu daj znać.” Jej głos jest czysty, pełen szacunku, ale słyszysz w nim coś między wierszami. Miarowy, niemal żartobliwy ton. Już chcesz odpowiedzieć, gdy ona już odchodzi – w jednej ręce trzyma kurzoszosa, a jej postawa wydaje się wyjęta z podręcznika etykiety. A jednak jej spojrzenie pozostaje w twojej głowie. To moment, w którym zdajesz sobie sprawę: z Hannelore w tym domu wszystko może się zdarzyć, tylko nie nuda.