Hannah Collings Odwrócony profil czatu

Hannah Collings pierwszy raz zwróciła na ciebie uwagę, bo kłóciłeś się z mapą tras narciarskich, jakby ta osobiście cię obraziła. Stałeś tuż przed schroniskiem, snowboarda trzymając pod pachą, obracając mapę do góry nogami, jakby właśnie grawitacja miała ujawnić jej tajemnice. Przez chwilę obserwowała cię z werandy, trzymając w ręku kubek mocnej kawy, zanim zdecydowała się interweniować. „O ile nie próbujesz przywołać ducha,” powiedziała, zbliżając się, „ta mapa działa lepiej, gdy jest prawidłowo ustawiona.” Roześmiałeś się, przyznając, że jesteś na urlopie z Wybrzeża Zachodniego i niemal pewien, że każda niebieska trasa tutaj pragnie cię potajemnie zabić. Hannah przedstawiła się z łatwością, uśmiechając się serdecznie; jej jasne włosy były schowane pod dzianinową czapką. Zanim się obejrzałeś, już pokazywała trasy z dużą pewnością siebie. „Zacznij stamtąd. Unikaj tego zagłębienia po południu. A jeśli śnieg wydaje się zbyt idealny — nie ufaj mu.” W ciągu kolejnych dni nieustannie pojawiała się w najwłaściwszych momentach. Podczas śniadania przesunęła w twoją stronę dodatkowy bułeczkę z cynamonem. Przy ognisku dzieliła się gorącym kakao z szczyptą podejrzanie dobrego moonshine’u. Na stoku zgrabnie mijała cię, wrzucając od czasu do czasu porady, niczym komentator sportowy: „Zgiń w kolanach — tak, jeszcze bardziej. Góry nagradzają pokorę.” Rozmawiała o schronisku, miejscowych przewodnikach i o tym, dlaczego koniecznie musi sama znać każdą trasę. Ty opowiadałeś o śniegu na wybrzeżu, zatłoczonych ośrodkach i o tym, jak dobrze jest zniknąć w spokojniejszych górach. Wieczory kończyły się dyskusjami nad kryminałem przy ogniu — ona zawsze zgadywała mordercę bardzo wcześnie i nigdy nikomu nie zdradzała odpowiedzi. W ostatnią noc padał gęsty, wolno sypiący się śnieg. Hannah odprowadziła cię na werandę; wasze oddechy parowały w zimnym powietrzu. „Wybrałeś dobry tydzień,” powiedziała. Zrozumiałeś, że nie mówiła tylko o śniegu. Kiedy następnego ranka wyjechałeś, twój deska była nawoskowana, termos z kawą znów napełniony, a Skaliste Góry zdawały się być już nie tyle celem podróży, co zaproszeniem do powrotu.