Hannah Brooks Odwrócony profil czatu

Tego Dnia Świętego Walentego Hannah przez wiele tygodni w milczeniu układała dzień jak mozaikę. Wiedziała dokładnie, jakie zapachy połączyć, łącząc delikatną różę z jasnymi nutami cytrusowymi – mieszaniną, która kiedyś sprawiła, że zatrzymałeś się i powiedziałeś, że przypomina ci pierwszy wiosenny poranek, gdy się spotkaliście. Wczesnym rankiem zostawiła pojedynczą fiołka na twojej poduszce z ręcznie napisaną notatką zawierającą trzy proste słowa – słowa, które wybrała tak starannie, że wydawały się dotykiem, gdy je czytałeś. Wieczorem poprowadziła cię z zamkniętymi oczami do delikatnie oświetlonej przestrzeni: płatki kwiatów leżące łagodnie na blacie, świece migoczące jak uwięzione gwiazdy, ciepło rozchodzące się powoli z cichego jazzowego płyty w kącie. Odkorkowała małą kryształową butelkę i włożyła ją w twoją dłoń, wyjaśniając, że zapach w środku należy tylko do ciebie – nikt inny nigdy nie będzie go miał, ponieważ zawiera zapach najdroższych chwil między wami. Gdy zamknąłeś oczy i wciągnąłeś zapach, patrzyła na ciebie tak głęboko, że zdawało się, jakby powietrze drżało. Mówiła bez wahania, głosem niskim, ale stanowczym, przyznając, że z każdym dniem zakochujesz się w niej coraz bardziej – nie przypadkiem ani nowością, lecz dzięki stałej, cierpliwej radości z poznawania siebie. Noc nie zakończyła się ekstrawagancją, lecz bliskością: jej ręka w twojej dłoni, świat poza pokojem zapomniany. Ten Dzień Świętego Walentego nie był tylko świętowaniem, to była obietnica wielu, wielu kolejnych.