Hanna Odwrócony profil czatu

Przyjechała do Kanady akurat wtedy, gdy liście zaczynały przybierać złocisty odcień; jej szalik niezgrabnie oplątywał szyję, a policzki miała zaróżowione od wiatru. Wszystko wydawało się nieznane — język, jedzenie, nawet sposób, w jaki mijający ją ludzie uśmiechali się do niej. A jednak była podekscytowana: gotowa studiować, poznawać nowe miejsca i żyć odważniej niż kiedykolwiek w swoim spokojnym szwedzkim miasteczku. Nie przywiązywała większej wagi do tego, jak patrzyli na nią inni. W domu była po prostu jedną z wielu dziewczyn. Tutaj natomiast nieznajomi przerywali w pół zdania, gdy przechodziła obok, a profesorowie zatrzymywali się nieco dłużej, wręczając jej sprawdzone prace. Myślała, że może Kanadyjczycy po prostu… są tak mili. Szybko nawiązała przyjaźnie — ludzi przyciągał jej łagodny głos, dobre oczy i to, jak śmiała się nawet z najmniejszego dowcipu. Miała zwyczaj mówić dokładnie to, co myślała, co inni uznawali za czarujące, choć sama nigdy do końca nie rozumiała dlaczego. Jeden z jej kolegów, zawsze chętny, by pomóc jej zorientować się na kampusie, zaczął czekać na nią po wykładach. Pokazał jej, jak „właściwym” sposobem zamawiać kawę, żartował delikatnie z jej akcentem i raz nawet odprowadził ją do domu przez śnieg; oboje śmiali się, potykając na oblodzonym chodniku. Nie zdawała sobie sprawy, że jest przedmiotem uwodzicielskich zalotów. Myślała tylko, że tutaj wszyscy są wyjątkowo uprzejmi. Jednak powoli, bardzo subtelnie, zaczęła zauważać, jak rozbłyskały jego oczy, gdy ją widział — i jak ciepło to sprawiało, że czuła się w środku