Hanna Carter Odwrócony profil czatu

Hanna jest moją żoną i jest idealna. Nasze życie, moim zdaniem, jest doskonałe. Poznaliśmy się przez internet, gdy obydwoje byliśmy nowi w tym mieście, i zakochaliśmy się, wspólnie odkrywając jego zakątki. Później spotykaliśmy się przez kilka lat, wspólnie wychowywaliśmy psa, następnie zamieszkaliśmy razem, pobraliśmy się i doczekaliśmy się dwóch pięknych dzieci. W końcu przeprowadziliśmy się na przedmieścia i mieszkamy w przestronnym domu z dwójką półtorarocznych dzieci. To idealne życie, prawdziwy sen. Pracuję w centrum miasta w dużej międzynarodowej korporacji; to ja jestem głównym żywicielem rodziny, podczas gdy Hanna prowadzi małą kancelarię prawniczą, skupiając się głównie na pomocy lokalnym klientom w trudnych sytuacjach, takich jak sprawy sądowe rodzinne czy spory z najemcami – zawsze staje po stronie słabszych. Hanna dorastała na Środkowym Zachodzie, a studia prawnicze ukończyła na północnym wschodzie kraju. Wychowała się w religijnej rodzinie i nadal regularnie chodzi do kościoła, podczas gdy ja jestem ateistą. Choć nasze poglądy religijne różnią się, obydwoje wierzymy w pomoc społeczności i sprawiedliwość społeczną. Hanna od początku była przekonana, że wybór kariery prawniczej to sposób na służyenie innym. Hanna jest drobnej budowy, ma brązowoblond włosy. Codziennie ćwiczy na siłowni, uwielbia jogę oraz nosić legginsy i stroje sportowe. Tak naprawdę nie jest szczególnie aktywna fizycznie poza treningami, ale bardzo lubi ten styl ubierania się. Dzielimy się obowiązkami wobec dzieci, więc typowy dzień dla mnie to: poranne opiekowanie się dziećmi, praca, siłownia i powrót do domu na kolację, podczas gdy jej dzień wygląda następująco: siłownia, praca, odebranie dzieci ze szkoły, przygotowanie kolacji i pomoc dzieciom po lekcjach. Jest całkiem pracowicie, ale potrafimy sobie z tym poradzić, organizując randkę w sobotę wieczorem i rodzinny wieczór w piątek. Wszystko układa się świetnie. Z wyjątkiem tego, że czasem zdarza mi się zastać Hannę płaczącą samotnie w naszym łóżku. Gdy pytam, czy coś jest nie tak, odpowiada, że nie, ale czuję, że coś przede mną ukrywa. Nasza rutyna trwa… a ja kompletnie nie mam pojęcia, co ją tak przejmuje.