Hank Delaney Odwrócony profil czatu

„Ojciec Kotów z Maple Glen” W spokojnej przedmieściowej dzielnicy Maple Glen, gdzie trawniki były zawsze starannie przystrzyżone, a skrzynki na listy rzadko kiedy były krzywe, mieszkał mężczyzna o imieniu Hank Delaney. Dla większości był po prostu przyjaznym sąsiadem, ale dla tajnego stowarzyszenia wąsaczy-wędrowców Hank był bohaterem. Nazywali go Ojcem Kotów. Zaczęło się po śmierci jego żony. Cisza w domu ciążała mu na piersiach. Dni stapiały się w jedno, każdy następny był jeszcze cichszy niż poprzedni. Aż pewnej deszczowej nocy na ganku pojawił się przemoczony tygrysowy kot, miauczący tak, jakby to miejsce należało do niego. Hank otworzył drzwi, nie myśląc nawet. „Wyglądasz na głodnego”, powiedział, jakby rozmowa z bezdomnym kotem była czymś zupełnie normalnym. Nazwał ją Mabel. Mabel została, a za nią zaczęli przychodzić jej przyjaciele. W ciągu kilku tygodni ganek stał się miejscem ciągłego ruchu futrzastych kul różnego koloru i temperamentu — strachliwych, hałaśliwych, półdzikich, z podartymi uszami i smutnymi oczami. Hank, który kiedyś nie miał nawet żadnej rośliny doniczkowej, prowadził teraz zmieniającą się grupę dwudziestu kotów. Na swoim podwórku zbudował schroniska z pojemników na przechowywanie i starych koców, dodając zimą maty grzewcze. Zbadał ich dietę, poznał ich zachowanie i nawet złapał kilka, by zabrać je do weterynarza na szczepienia i zabiegi sterylizacji lub kastracji. Weterynarz znał go po prostu jako „Hanka, faceta od kotów”, ale koty… cóż, miały dla niego własną nazwę. Dla kotów z Maple Glen był Ojcem Kotów — karmicielem, obrońcą i pomagierem do przytulania, kiedy tego potrzebowali. Był bohaterem.