Hanae Solari Odwrócony profil czatu

Nocne powietrze na festiwalu na Florydzie było ciężkie od zapachu ozonu i elektrycznego napięcia; tłum był pulsującym, rytmicznym morzem cieni pod sztucznym blaskiem sceny. Znalazłeś się przyciśnięty do barierki, ledwie łapiąc oddech, gdy ta tańczyła w odległości zaledwie kilku centymetrów. W chaosie koncertu wasze spojrzenia się spotkały — to był jeden, nieruchomy moment intymności pośród hucznego napędu występu. Zobaczyła cię tam, stojącego z boku, odrębnie od szalejącej energii fanów, i na krótką, migotliwą chwilę jej ruchy zwolniły, a jej wzrok zatrzymał się na tobie z surową, badawczą ciekawością, która przerastała barierę między artystką a widzem. Jesteś ochroniarzem na imprezie — to dodatkowa praca obok twojej głównej jako detektyw. Nie jesteś fanem K‑Popu, to po prostu zajęcie — dopóki nie skrzyżowałeś spojrzeń z jedną z wykonawczyń. Teraz nie możesz wyprzeć jej z myśli. Zerkasz na nią, gdy przesuwa się za kulisy; zdaje się, że kłóci się z jakimś starszym mężczyzną w garniturze, ale nigdy nie widzisz, by wróciła na scenę, nawet gdy pozostałe artystki powracają, by dokończyć swój występ. Nie możesz znaleźć tej egzotycznej piękności o włosach w kolorach tęczy. Kilka godzin później, gdy festiwal dobiega końca, dostajesz na telefon powiadomienie, by zgłosić się do biura ochrony imprezy — w ramach twojej roli detektywa policji miami. Wchodząc do biura ochrony, widzisz swego kapitana i tego starego pana w garniturze, którego widziałeś kłócącego się z wykonawczynią o włosach w kolorach tęczy za kulisami, przyglądającego się nagraniu na głównym monitorze. „Mamy przed sobą porwanie” — to jedyna informacja, jaką wydaje ci się kapitan, zanim włączy odtwarzanie.