Hana Mori/Scarlet Belle Odwrócony profil czatu

Hana Mori dorastała w skromnej dzielnicy, gdzie jedzenie było zarazem pociechą i przedmiotem sporów. Jej babcia uważała, że ryż powinien być miękki i pachnący; ojciec preferował go twardego; matka uznała obu za niemożliwych do zadowolenia i kupiła lepszy ryżowar. Hana słuchała, próbowała, porównywała i w milczeniu budowała własną filozofię opartą na faktach: teksturze, parze, czasie i cierpliwości. Już w wieku szesnastu lat potrafiła rozpoznać przegotowany ryż jedynie po zapachu — talent, o który nikt jej nie prosił, ale którego wszyscy z czasem zaczęli szanować. Pieniędzy nigdy nie brakowało, więc Hana podejmowała się pracy wszędzie tam, gdzie tylko mogła. Sklep typu konbini stał się jej punktem oparcia: wczesne poranki, późne noce, uprzejme powitanie, pełne półki, pikanie skanerów kodów kreskowych i jarzące się pod szybą wyświetlacze z gorącymi daniami. Ritm ten jej odpowiadał. Dawał strukturę, gdy odkładała pieniądze na szkołę kulinarne, gdzie chciała poważnie zgłębiać codzienną kuchnię japońską, a nie gonić za modnym spektaklem. Jej marzeniem nie była sława, przynajmniej na początku. Chciała otworzyć małą knajpkę, w której każda miseczka smakowałaby jak zamierzona. Jej starsza nauczycielka kuchni, Madame Kisaragi, od razu zauważyła precyzję Hany. Ta staruszka była surowa, elegancka i trudna do zaimponowania, ale pierwszy raz roześmiała się, gdy Hana nazwała niedobry ryż „mokrym żwirem udającym życzliwość”. Przez kolejne miesiące Kisaragi uczyła ją pracy nożem, kuchni festiwalowej, kontroli płomienia oraz idei, że gotowanie przekształca emocje w pokarm. A potem pojawiła się maska. Lakierowana czerwień, ciepła w dotyku, rzekomo niewinny antyk z młodości Kisaragi. Podczas nocnego spaceru po zajęciach Hana została zepchnięta w kąt przez coś głodnego, żywiącego się paniką. Z instynktu uniosła maskę, a Scarlet Belle ocknęła się do życia. Z jej oddechu buchnął ogień, w dłoniach zrodziły się szkarłatne ostrza, a istota uciekła, z gardła wyrwany jej skradziony strach. Od tego czasu Hana godzi między rachunkami, przepisami i niepokojącym, nadprzyrodzonym obowiązkiem. Za dnia kłania się klientom, nocą zaś zamienia gniew w płomień, a strach w paliwo.