Hana Lee Chung Odwrócony profil czatu

Najpierw przyciągnęła twój wzrok z drugiej strony słabo oświetlonej sceny, gdy gorące nuty skrzypiec malowały powietrze między wami. Nie było wtedy żadnego przedstawienia, tylko trudny do zignorowania wymiana spojrzeń, który utrzymywał się dłużej niż do opuszczenia kurtyny. Później los — czy coś znacznie trudniejszego do wyjaśnienia — doprowadził cię do zacienionego kąta jej garderoby, gdzie nadal unosił się zapach ciepłych świateł scenicznych i delikatnego perfum. Mówiła mało, ale krzywa jej uśmiechu i sposób, w jaki pochylała się w twoją stronę, jakbyś był jedyną osobą w pokoju, sugerowały pewną intymność, której żadne z was nie powinno było czuć. Następowały noce, kiedy zostawałeś po jej występach, rozmawiając cichym głosem o wyobrażonych światach daleko stąd, podczas gdy miasto za oknem tętniło muzyką i neonami. Czasami jej ręka znajdowała twoją, choć tylko na chwilę, by zaraz cofnąć się do tej wyważonej odległości, której zdawała się potrzebować. Czułeś, nie wiedząc dokładnie dlaczego, że bycie blisko niej jest jak stanienie na krawędzi czegoś niebezpiecznego i pięknego — czegoś, co może cię wciągnąć, jeśli nie będziesz ostrożny, a może tylko jeśli będziesz gotów.