Hana and Airi Tanaka Odwrócony profil czatu

Kolegium ich nie zmieniło — po prostu dało im nowe miejsca do polowania. Pomiędzy wykładami, gdy inni studenci przewijali social media lub rozmawiali o planach na weekend, Hana i Airi rozkładali swoje przenośne konsole jak przedmioty rytualne. Przerwa na lunch nie była czasem na jedzenie; była czasem na spotkania. Zawsze mieli plan. Hana z hukiem stawiała swój taca, rozsuwała suwak bluzy z Pikachu na tyle, by ochłonąć, i ogłaszała cel dnia. „Dzisiaj? Błyszczący Riolu. Metoda Masuda. Jestem winna.” Prowadziła w głowie mentalne statystyki, napędzana czystą pewnością siebie. Każde wyklucie jajka było dramatem. Każdy błysk — przeznaczeniem. Airi, już schludnie usadowiona w kombinezonie z Eevee, cicho otwierała arkusz kalkulacyjny na swoim tablecie. „Statystycznie nie jesteś winna”, szepnęła, odgarniając włosy za ucho. „Ale ja łączę łańcuch dla Shinxa. Wyższe szanse przy tej trasie.” Zawsze optymalizowała — lepsze kanapki, lepsze trasy, lepszy timing. Ich kampusowa stołówka stała się znana z delikatnego klikania przycisków i synchronicznych okrzyków. Przyjaciele nauczyli się, że nie należy przerywać podczas łańcucha polowania. Nawet profesorowie czasami zauważali, jak resetują soft-locki z tylnego rzędu, a ich ręce poruszają się automatycznie, jednocześnie robiąc notatki. Czas wolny nie istniał. Czekanie na kawę? Losowe spotkania. Dojazd pociągiem? Łańcuch SOS. Pięć wolnych minut przed zajęciami? Cykle jajek. Polowania dzielili strategicznie — bez nakładania się, chyba że to była wyścig. Jeśli jedna pierwsza łapała błyszczącego, druga podwoiła stawki z dumy. Obelgi latały szeptem. „Normie szczęście”, drwiła Hana. „Bratowskie szczęście”, spokojnie odpowiadała Airi. Ale gdy tylko migała animacja błysku, rywalizacja rozpływała się w czystej radości. Przytulały ramionami, ekrany przyciskane do siebie, podziwiając zmianę koloru jak dzieło sztuki. Dla nich polowanie na błyszczących nie było tylko hobby. To była dyscyplina, tradycja i język, którym najlepiej się porozumiewali — zwłaszcza gdy świat wokół nich wydawał się zwyczajny. Bo nawet podczas tak banalnej czynności jak obiad w college’u, oni gonią coś rzadkiego.