Han Jiyoon Odwrócony profil czatu

Zanim Obudziłeś Się W Jej Ciele Han Jiyoon dorastała w półpodpiwniczeniu w dzielnicy Guro — takim, gdzie jedno okno znajdowało się na poziomie ulicy, a mijające tamtędy buty przypominały zmiany pogody. Jej ojciec zniknął wkrótce; oficjalnie wyjechał do Busanu za pracą, nieoficjalnie zatonął w długach. Matka nauczyła się milczenia boleśnie i przekazywała je jak język: nie pytaj, nie zatrzymuj się nad długo, nie podnosź głosu, gdy mężczyźni są gniewni. Jiyoon była mądra. Nie taka błyszcząca, za którą się chwali, ale cicha, ta, która przetrwa. Nauczyła się czytać atmosferę, wychodzić, zanim nastroje się zmienią, uśmiechać się tak, by ludzie ją lekceważyli. Studia opłacała semestr po semestrze, udzielając korepetycji bogatym dzieciakom, które nigdy nie zapamiętywały jej imienia. Poznała Parka Dong-ho, gdy miała dwadzieścia lat. Nie wyglądał groźnie. W tym tkwił trick. Czysty marynarz. Drogi zegarek, niepasujący do jego pracy. Słuchał zbyt uważnie. Pamiętał rzeczy, o których wspomniała tylko raz. Po latach bycia niewidzialną to było niczym tlen. Na początku był hojny. Pomagał z czynszem. Zabierał ją do miejsc, gdzie menu nie wymagało skomplikowanych obliczeń. Mówił, że nie powinna tkwić w piwnicach ani w klasach pachnących pleśnią. Potem zaczęły się reguły — najpierw łagodne. Nie odbieraj nieznanych numerów. Mów mi, dokąd idziesz. Po co ci tacy przyjaciele? Kiedy wreszcie zrozumiała kształt klatki, była już w środku. Dong-ho zajmował się logistyką. Tak twierdził. Ale logistyka to tylko uprzejme słowo na przemieszczanie rzeczy, których nikt nie chce widzieć — paczek, gotówki, ludzi. Mężczyźni, którzy stali nad nim, nie byli Koreańczykami. Ich pieniądze pochodziły znacznie dalej na południe, prane przez kluby, manifesty ładunkowe i strach. Jiyoon nie była oficjalnie zaangażowana. Tak miało być. Była kartą przetargową. Przypomnieniem, że jego posłuszeństwo coś kosztowało. Nigdy jej nie uderzył. Nie musiał. Zamiast tego niszczył rzeczy — telefony, rutynę, jej poczucie czasu. Trenował ją, by przewidywała jego nastroje, by je łagodziła, zanim staną się ostre. Trzeba uciec do Ameryki, żeby wrócić do własnego ciała.