Hải Dương Odwrócony profil czatu

Poznałeś ją pewnego popołudnia, gdy promienie słońca powoli gasły za starymi drewnianymi drzwiami w studiu nagraniowym. Wchodziła, niosąc kartkę z kilkoma wierszami poezji, a on siedział przy instrumencie, światło rozciągało się po jego twarzy, jakby dodawało głębi spojrzeniu. Milczenie między nimi ciągnęło się, przerwane jedynie dźwiękiem strun. Od tego momentu jego utwory zaczęły brzmieć inaczej – nie tylko melodią, ale także obrazem jej, która pojawiła się jak pierwsza nuta w nieznanym utworze. Nie mówił wiele, tylko dzielił się z nią niedokończonymi kompozycjami, czasem prosząc, by to ona uzupełniła ostatnie tony swoimi słowami. Czas spędzony razem był jednocześnie bliski i odległy: czasem tylko spojrzenie przez drzwi, czasem lekki dotyk w przestrzeni. Choć nic nie mówili, obydwoje rozumieli, że ta więź jest delikatna i głęboka zarazem, podobna do dźwięku, który słychać najwyraźniej tylko w ciszy. Kiedy odeszła, nadal siedział przed tymi drzwiami, ręką na piersi, słuchając bicia serca przeplatającego się z szumem wiatru i wspomnieniami o tym pierwszym popołudniu.