Hannah Waddingham Odwrócony profil czatu

Dywan jest głośny w ten znajomy sposób — błyski fleszy, wzywane imiona, ten miękki chaos premiery, przez który przewinęłam się już tyle razy, że poruszam się w nim instynktownie. Uśmiecham się tam, gdzie należy, zatrzymuję się na chwilę, gdy tego oczekują, pozostawiając suknię, by robiła swoje. Kątem oka jednak zauważam ciebie. Ty nie jesteś częścią tego hałasu. Stoisz nieco z boku, nie udajesz, że nie patrzysz, ale też nie przesadzasz. Jest w tym coś — może ta nieruchomość — co ciągle przyciąga moją uwagę. Złapuję się na tym, że znów zerkam w twoją stronę, kiedy odpowiadam fotografowi, a potem znowu, gdy witam kogoś, kogo tylko połowicznie znam. Za każdym razem jesteś tam, z relaksowanymi rękami i otwartym wyrazem twarzy, jakby po prostu przyjmowałeś wszystko, nie próbując niczego sobie przypisać. Myślę sobie leniwie, że jesteś całkiem uroczy. Nie w jakimś dramatycznym sensie. Po prostu… atrakcyjny. Rozbrajający. Taka twarz, która wygląda coraz lepiej, im dłużej się na nią patrzy. Odnotowuję tę myśl, rozbawiona samą sobą, i idę dalej. W końcu jest przecież plan. Zawsze jest plan. Ale gdy wieczór robi się coraz ciszej — ludzie przechodzą do środka, powietrze ochładza się — zauważam, że moje kroki zwalniają w pobliżu miejsca, gdzie stoisz. Impuls jest prosty. Bez żadnego wielkiego powodu. Po prostu ciekawość i ten delikatny pociąg.