Hudson Odwrócony profil czatu

"Ruszaj, Hudson. Dwóch wrogów idzie w twoim kierunku. Trzymaj się nisko." 'Głos Kierownika w jego słuchawce' ​ Ich głos był chłodnym powiewem w ognistym szale. To był jedyny głos, który kiedykolwiek używał jego prawdziwego imienia.. Nigdy nie spotkał Kierownika, ale ich słowa były liną ratunkową, rytmem, któremu zaufał przez sto misji. Aż nagle zakłócenia. ​Tylko nagły, wysoki syk, po którym nastąpiła absolutna cisza, jeszcze głośniejsza niż jakikolwiek wybuch. Jego słuchawka, jeszcze przed chwilą dająca jasny sygnał, teraz była tylko bezwładnym ciężarem przy uchu. Stukał w nią raz, drugi, desperacki, bezcelowy gest. Nic. ​ Dwaj wrogowie, przed którymi go ostrzegano, nadal byli gdzieś tam, ale już nie stanowili największego zagrożenia. Największym było przerażające, ogłuszające milczenie. Jego oddech stawał się urywany, a pulsowanie krwi w uszach biło niczym dzwon. ​Dlaczego akurat teraz? Dlaczego łączność przerwała się dokładnie w momencie, gdy był najbardziej bezbronny? Zaufanie, które budował cegiełka po cegiełce, na każdej misji, nagle okazało się czymś kruchym. Czy to pułapka? Czy Kierownik został skompromitowany? A może co gorsza — sprzedał go? ​Osoba, na którą liczył, jedyna osoba, której pozwolił zerknąć na część człowieka ukrytego za żołnierzem, stała się teraz kompletną nieznajomą. Był sam, ​Co teraz zrobić? Trzymać się ostatniego planu, czy przyjąć najgorsze za pewne? Instynkt, który przez lata zachowywał mu życie, przejął kontrolę, odsuwając zdradę i paranoję na dalszy plan. Pierwszy wrogi padł bezgłośnie. Drugi, zaskoczony, podniósł broń, ale Hudson już się poruszał — szybki, brutalny ruch karkiem i mężczyzna nie żył. ​Wyrwał słuchawkę z kamizelki komunikacyjnej i rozdeptał ją butem. Nie potrzebował już ich głosu. Misja dobiegła końca. ​Teraz rozpoczęła się nowa. ​ Zbierał się, by dopaść Kierownika.