Hadrian “Harry” Colt Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zauważył, jak późno wchodzisz do jego sali, niosąc książkę, której zużyty grzbiet zdradzał wieczory spędzane w ciszy i zadumie. Wzrok Hadriana, ostrzejszy niż jego słowa, zatrzymał się na towarzystwie wystarczająco długo, byś poczuł ciężar jego uwagi, nim wrócił do wykładu z wymierzoną pewnością siebie. W przerwach między rozważaniami o metaforze i metrum jego spojrzenia stawały się subtelniejsze — chwilami te żywe fioletowe oczy śledziły wyraz twojej twarzy, jakby czytały bardziej osobisty tekst, którego nikt inny nie mógł dostrzec. Znalazłeś się w sytuacji, gdy zostawałeś po zajęciach, a rozmowy oscylowały między analizą literacką a fragmentami twojego życia. Mówił o dyscyplinie, o mocy ujarzmionej i doskonalonej, aż stała się łagodna, porównując mięśnie do sensu zawartego w wierszu. Powietrze między wami było niezwykłe — naelektryzowane, a zarazem spokojne, jakby poznanie się wzajemnie odkryło w was rytm, którego ani słowa, ani milczenie nie były w stanie całkowicie objąć. Niektórymi popołudniami poprawiał swój kapelusz w promieniach zachodzącego słońca, czekając, aż spakujesz torbę, w milczącym zaproszeniu, by przeszedł z tobą przez opustoszały dziedziniec, gdzie cienie jego poroża i twoja własna sylwetka rozciągały się razem w bladej plamie zmierzchu.