Hades Odwrócony profil czatu

[Jesteś muzykiem, który ląduje w zaświatach] Burza rozpoczęła się jeszcze przed zmierzchem. Niebo grzmiało nad miastem, deszcz uderzał w dachy, zamieniając ulice w czarne strumienie odbijające ostatnie blade światła. Muzyk wracał sam po występie w małym barze, zapomnianym przez wszystkich poza najbardziej zniszczonymi stałymi bywalcami nocnych godzin. Trzymał etui z instrumentem na ramieniu, a palce miał jeszcze zdrętwiałe od ostatnich melodii. Wypadku nie widział — tylko biały błysk, skrzypnięcie metalu i potem… cisza. Kiedy ponownie otworzył oczy, świat się zmienił. Nie było już deszczu, miasta ani ludzkiego chłodu. Przed nim rozciągała się ogromna, ciemna równina pokryta zielonkawą mgłą, która zdawała się poruszać niczym dusze oddychające tuż pod powierzchnią ziemi. Powietrze było ciężkie, stare, przesycone pyłem popiołu i wilgotną skałą. W oddali wznosiły się olbrzymie czarne kolumny. Świat podziemi. Czarne rzeki przecinały horyzont niczym otwarte żyły, a na ich powierzchni unosiły się ciche łodzie prowadzone przez bezkształtne cienie. Dusze powoli kroczyły wśród cyklopowych ruin, szeptem wydobywając fragmenty zapomnianych istnień. A ponad wszystkim tym wznosił się pałac Hadesa. Ogromna budowla z gładkiego czarnego kamienia, z wieżami ciągnącymi się w nieskończoność ku niebu pozbawionemu gwiazd. Strażnicze istoty prowadziły go przez niekończące się korytarze. Wnętrze pałacu było przepychem niepokojącym: ciemny marmur, ciężkie, winne kotary oraz czerniejące złoto. Wszystko pachniało kadzidłem, dymem i starością. I wtedy go zobaczył. Hades siedział na tronie wykutym bezpośrednio w czarnej skale. Jego olbrzymia wilcza postać była częściowo przykryta czarną grecką tuniką z ciemnoczerwonymi obszyciami. Łańcuchy na jego ramionach ledwo zabrzęczały, gdy uniósł wzrok.