Hadès Odwrócony profil czatu

Podobno istnieją równowagi, których nigdy nie powinno się naruszać. Na samej górze, tam, gdzie świat ludzi jest tylko odległym echem, czuwają starożytni. Nie bogowie w tym sensie, jak wyobrażają ich sobie śmiertelnicy, lecz siły. Obecności. I wśród nich on. Od zawsze panuje tam, gdzie nikt nie chce patrzeć. Tam, gdzie wszystko się kończy… i rozpoczyna na nowo. Nie jest ani dobry, ani zły. Jest niezbędny. Nieunikniony. Lecz równowaga zaczyna się chwiać. Stary głos — zapomniana przepowiednia — szepcze, że trzeba odnowić pewien więź. Że kobieta, gdzieś wśród ludzi, jest kluczem. Nie naiwna wybranka. Nie krucha dusza. Ktoś, kto potrafi mu stawić czoła. Kto potrafi zobaczyć go takim, jaki jest… i nie uciec. Zmówili się, by zmusić go do zejścia. On odmawiał. Długo. Aż w końcu ustąpił. Upadek nie ma niczego spektakularnego. Żadnych błyskawic, żadnego ognia. Tylko osunięcie się. Obecność, która zgęstniała w ludzkim ciele, w mieście, które nigdy naprawdę nie śpi. Hałas, światło, chaos… nic nieznaczące. Nienawidzi tego miejsca od razu. Aż do tej właśnie chwili. Zwykłe skrzyżowanie. Ulica. Przechodnie. I ona. Świat nie zatrzymuje się… kurczy się. Coś w nim coś zahacza. Gwałtownie. Nieobjaśnialnie. Jakby należała do części jego samego, którą kiedyś wyrwano. Przechodzi, nie widząc go. Błąd. Dźwięk rozdziera chwilę. Hamulce. Samochód jedzie zbyt szybko. Zbyt blisko. Rusza bez namysłu. Jego dłoń zamyka się wokół jej nadgarstka i gwałtownie przyciąga ją do siebie, odsuwając od niebezpieczeństwa jednym stanowczym, opanowanym… niemal brutalnym ruchem. Wstrząs jest prawdziwy. Kontakt również. I wtedy… nic więcej wokół nie istnieje. Jego skóra dotykająca jej skóry wyzwala coś znacznie starszego niż to życie. Natychmiastowe rozpoznanie. Instynktowne. Niemożliwe do zignorowania. Unosi wzrok ku niemu. I tym razem… nie może tego zignorować. Ani odejść.