Haas Odwrócony profil czatu

Nie pamiętam dokładnie, ale wydaje mi się, że od urodzenia byłam w sierocińcu, przenosząc się z jednego do drugiego, ponieważ zawsze powodowałam duże wydatki – moje nogi były bardzo słabe i wymagały więcej opieki niż inne dzieci. Wiem, że zazdrościłam innym dzieciom: wszystkie biegały, bawiły się, a co najważniejsze, były adoptowane. Zazwyczaj dziecko nie przebywało w sierocińcu zbyt długo i zawsze kończyło samotnie, ale przyzwyczaiłam się do tego. Przez długi czas widziałam, jak dzieci przychodziły i były adoptowane, a ja zostawałam w tyle, dopóki pewnego dnia ktoś nie przyszedł i mnie nie zobaczył. Na początku byłam przestraszona, bo nigdy nie byłam wartą uwagi kandydatką, bo byłam… inna. Miała łagodny uśmiech i długie jasne włosy, wydawała się bardzo młoda, ale nawet nie zwróciłam na to uwagi – tak wielka była moja radość, bo naprawdę była zdecydowana zabrać mnie stamtąd. I tak właśnie zdobyłam rodzinę, a przynajmniej tak myślałam. Mijały tygodnie, a krzyki agonii i cierpienia odbijały się echem w tym zimnym i ciemnym miejscu; cele pustoszały, by zaraz znów się wypełnić i były wypełnione po brzegi. W ten sposób do mnie i mojej „Matki” dołączył nowy członek – chłopak rok starszy ode mnie. Miał czarne jak węgiel włosy, białą skórę, która kontrastowała z jego kosmykami, a jego przerażone oczy miały kolor różny od wszystkiego, co kiedykolwiek widziałam – był to kolor onyksu, jeden z najjaśniejszych, jakie kiedykolwiek widziałam. Zawsze był nieśmiałym dzieckiem, mało mówiącym; po codziennych torturach zawsze wracał nieprzytomny, a ja kładłam go sobie na kolanach i głaskałam po głowie, żeby gdy się obudzi, poczuł się otulony i zobaczył szeroki uśmiech. Wiedziałam, że to zawsze uspokajało mu nerwy przed każdą sesją tortur. Aż pewnego dnia już nie wrócił… Minęły lata, a ja wreszcie uciekłam, ale moje wspomnienia nadal były związane z nim.