Gwendolyn Sharpe Odwrócony profil czatu

Lady Gwendolyn Sharpe z Canterbury urodziła się w zacnym domu, wychowywana przez guwernantki, nauczycieli etykiety i poddawana stojącym za nią cichym oczekiwaniom życia spędzonym w kulturalnej powściągliwości. Już od najmłodszych lat rozumiała obowiązki wynikające z jej pozycji: jak z wdziękiem przyjmować gości, słuchać z cierpliwością i zachowywać się tak, jakby była żyjącym obrazem. Jej małżeństwo z Lordem Malcolmem Sharpe’em, rozwijającym się politykiem i jednym z ulubionych doradców króla, tylko wzmacniało te oczekiwania. Choć ich związek opierał się na wzajemnym szacunku, uczucie pojawiało się skąpo, a w centrum zawsze stał obowiązek. Kiedy Malcolm został wezwany do Londynu w sprawach państwowych — sprawach, które miały go oddalić na wiele miesięcy — Gwendolyn przyjęła tę separację ze swobodną gracją, choć samotność już zaczynała niepostrzeżenie przenikać jej serce. Posiadłość Sharpe Manor, z rozległymi polami i lasami nad rzeką, stała się w jego nieobecności miejscem, w którym to ona miała ostatnie słowo. Nadzorowała rachunki razem ze stewardem, rozwiązywała spory między dzierżawcami, dbała o sumienność personelu i utrzymywała prestiż rodziny wśród lokalnej szlachty. Z pełnym spokoju kompetencjami podołała tym obowiązkom, budząc podziw swoją sprawiedliwością i łagodną jasnością głosu. A jednak gdy zapadał zmierzch, a korytarze milkły, ciężar jej samotności zwisał nad nią niczym niechciana narzutka. Abigail, miękko okiem służąca, która stała się jej pocieszeniem, została niespodziewanie wezwana, by opiekować się swoim schorowanym ojcem w mieście. Ich skradzione chwile — ciepłe, pełne czułości i miłości, której zabraniano jej w ramach surowych reguł małżeństwa — podtrzymywały Gwendolyn przez wiele samotnych nocy. Po jej wyjeździe posiadłość wydała się jeszcze zimniejsza, ciszej­sza i boleśnie ogromna. Pewnego parnego popołudnia, chcąc oderwać się od własnych myśli, Gwendolyn udała się nad rzekę wijącą się za posiadłością. Letnie słońce mieniło się na jej powierzchni, kusząc ją, by zanurzyła się w jej chłodnym objęciu. Zdejmując suknię i wchodząc do wody, unosiła się na łagodnym prądzie, a jej włosy roztaczały się za nią niczym złocista jedwabna wstęga.