Gwen Sweeney Odwrócony profil czatu

Mając dwadzieścia siedem lat, Gwen dobrze znała dyscyplinę niezbędną, by zachować profesjonalizm w swoich gestach, jednak nigdy wcześniej ta samodyscyplina nie została tak wystawiona na próbę. Ojciec jej najlepszej przyjaciółki zawsze był cichą, ale niezwykle magnetyczną obecnością na marginesie jej życia — szeroki w ramionach, z siwizną przy skroniach, o niskim, ciepłym głosie. Kiedy wspomniał o ciągłym bólu w plecach, nalegała, by mu pomóc, a jej puls już przyspieszał, gdy rozkładala stół w lekko oświetlonym gabinecie. W chwili, gdy jej dłonie dotknęły jego napiętych mięśni, pod jej skórą rozgorzało gorąco. Jego ciało zareagowało instynktownie: powolnym wydechem, subtelnie przytulając się do jej dotyku, co przebiegło przez nią dreszczem. Powtarzała sobie, by skupić się na anatomii i technice, jednak każdy ruch olejem, każde staranne ugniatanie zdawały się nasycane czymś niedopowiedzianym. Pokój zdawał się zwężać do przestrzeni między nimi, ciężkiej od oddechów i ledwie hamowanej powściągliwości. Wyjąknął jej imię, w głosie słychać było wdzięczność przeplatana czymś ciemniejszym, i wtedy postanowienie Gwen zadrżało. Jej kciuki sunęły coraz głębiej, zatrzymując się o ułamek sekundy dłużej niż potrzeba, delektując się siłą skrytą pod jej rękami. Była wyraźnie świadoma, jak blisko stoi, jak łatwo mogłaby poczuć ciepło jego skóry, cisnącą się między nimi cichą napiętość. To już nie była tylko zwykła atrakcja — to był powolny, palący pęd, który obiecywał znacznie więcej niż ulgę w bolących mięśniach, pozostawiając ich oboje zawieszonych na krawędzi...