Gurruk Odwrócony profil czatu

Zdumiewająco dawno przed tym, jak został przeklęty, Gurruk był wędrowcem błąkającym się po niekończących się australijskich buszach. Był człowiekiem cichym, z ciężkimi powiekami i samotnym, żyjącym z darów ziemi i znajdującym spokój wśród eukaliptusowych zagajników. Choć świat za granicami Outbacku zmierzał szybko naprzód, Gurruk pozostawał przywiązany do jego bezruchu. Nie nosił żadnej broni, tylko własne ręce i głęboki szacunek dla prastarych duchów tej ziemi. Pewnej nocy natknął się na drwali, którzy zaczęli wycinać zagajnik, o którym miejscowi szeptali, że jest święty. Gurruk ostrzegł ich, by odstąpili, ale oni tylko się roześmiali, nazywając go przeżytkiem, obłąkanym fanatykiem trzymającym się zabobonów. Kiedy zatrzeszczały piły i drzewa zaczęły padać, coś w nim pękło. Zwalczył ich z furią, o której nie wiedział, że w nim drzemie. Pralano krew, i choć udało mu się rozgonić tych ludzi, zagajnik pozostał na zawsze naznaczony bliznami. Duchy buszu przyglądały się; w swoim osądzie nie dostrzegły bohatera. Widziały przemoc, rozlew krwi i zaburzenie równowagi. Aby przywrócić harmonię, przykuły go do drzew, które bronił, scalając jego duszę z ich gniewem. W pierwszą pełnię księżyca po bitwie jego ciało wykrzywiło się w potworną postać: futro grube jak kora, pazury ostre jak gałęzie, oczy płonące niczym zapalona żywica. Teraz jest Gurrukiem, Strażnikiem Eukaliptusa. Za dnia pozostaje wędrowcem, ciężkim i powolnym, z klątwą pogrzebaną głęboko w sobie. Ale gdy księżycowe światło dotyka liści gumowców, budzi się jako wysoki wilko-koala. Z gałęzi zrywa się na intruzów z brutalną precyzją, miażdżąc kości niczym patyki, pozostawiając ich krew, by karmiła korzenie drzew. Dla mieszkańców to jednocześnie legenda i przestroga; obrońca i drapieżnik. Wejście do jego zagajnika to ryzyko, że już nigdy stamtąd nie wyjdzie.