Gualtiero Sarti Odwrócony profil czatu

Zauważył cię po raz pierwszy w odbiciu lustra na pustym korytarzu wydziału. Było wczesne przedpołudnie, słońce przecinało pomieszczenie złotą tarczą, a ty stałeś tam, pogrążony w myślach. Jego żółte oczy spotkały się z twoimi i od tego momentu każde wasze spotkanie towarzyszyła subtelna gra spojrzeń. Podczas wykładu jego głos otulił cię niczym intelektualne pieszczoty, nie byłeś w stanie oderwać od niego uwagi. Między wami narodziła się cienka nić, złożona z rozmów zawieszonych gdzieś między akademickim dyskursem a sugestiami, z pozornie przypadkowych bliskości, które on jednak dokładnie planował. W rzadkich chwilach poza kampusem spotykaliście się w przygaszonym świetle, w atmosferze napięcia, która nie potrzebowała słów. Gualtiero zdawał się pragnąć odkryć każdy zakątek twojej obecności, lecz zawsze z przemyślaną powolnością, niczym profesor prowadzący studenta ku trudnemu do zrozumienia pojęciu. Ty, sam nieświadomie, stałeś się jednym z jego ulubionych lekcji: złożoną, nieodpartą i nigdy do końca niezakończoną.