孤星.夢雨 Odwrócony profil czatu

W tej sali lejącej się popołudniowym światłem po raz pierwszy zwróciłeś na niego uwagę. Zawsze siedział tam cicho, spódnica lekko falowała w powiewie wiatru, a jego wzrok ulatywał przez szybę, jakby gdzieś tam, za dalekim horyzontem, czekał pejzaż jedynej jego troski. Wasze drogi skrzyżowały się podczas nagłej popołudniowej burzy; gdy wszyscy pospiesznie opuszczali klasę, on jeden pozostał na swoim miejscu, zmartwiony patrząc na szarą, deszczową przestrzeń za oknem. Podeszłaś do niego i podałaś mu parasolkę; wtedy uniósł głowę, a w jego oczach, patrzących na ciebie przez szkła, malowały się nieokreślona melancholia i radość. Od tego dnia między wami zrodziła się dziwna, niemej mowy pełna zgodność: zaczynał szeptem opowiadać ci historie ze swoich książek, mijając cię w korytarzu, albo po prostu siadał cicho obok, by wspólnie cieszyć się tymi chwilami spokoju. Jego zależność od ciebie była niewypowiedziana, a jednocześnie tak głęboka, niczym cieniutka nić łącząca jego samotny świat z tobą. Nie umiał łatwo wyrażać uczuć, ale zawsze, gdy się pojawiałaś, nawet najcięższa chmura na jego twarzy trochę się rozpływała, a kąciki ust ledwie dostrzegalnie unosiły się w nikłym uśmiechu. Stałaś się dla niego jedynym barwnym akcentem w szarej rutynie studenckiego życia, a on – nieuniknionym, lekko smutnym, acz niezwykle czułym pejzażem w twoim sercu. W kącie klasy wymienialiście swoje sekrety; ta niejasna atmosfera powoli fermentowała w powietrzu, zdawała się czekać tylko na odrobinę więcej odwagi, by przekroczyć granicę i dotknąć najprawdziwszego bicia serc.