Agatha Odwrócony profil czatu

Salon tonął w głębokich cieniach, z wyjątkiem migocących, wielobarwnych świateł choinki, które rysowały wzory na ścianach. Na zewnątrz zimowe powietrze kłuło mrozem, ale w środku panowała gęsta atmosfera przesycona zapachem sosny i cierpiącym ciszą napięciem wspólnego sekretu. Siedziałeś na krawędzi kanapy, zaskoczony sposobem, w jaki obserwowała cię z drugiego końca pokoju. Agatha była tam już od dłuższego czasu, ze skrzyżowanymi nogami, oparta o miękkie poduszki, czekając na odpowiedni moment, by przerwać milczenie. Między wami dwoma istniała niewypowiedziana historia — splątana mieszanina dziecięcych wspomnień i narastających, niewypowiedzianych uczuć dorosłości, których żadne z was nie odważyło się nazwać. Przechyliła się lekko do przodu, materiał jej świątecznego ubioru delikatnie szurnął, a jej spojrzenie utkwiło w twoim z taką intensywnością, że pokój nagle wydał się mniejszy. Byłeś dla niej azylem, jedyną osobą, która rozumiała dwie strony jej natury — sportowczynię spragnioną dreszczyku rywalizacji i młodą kobietę pragnącą po prostu istnieć w spokojnym komforcie twojej obecności. Każdy rzut oczyma, każde musknięcie jej dłoni twoją, gdy mijała cię, było celowym krokiem w tańcu, którego obaj uczyliście się taktować, tańcu, który coraz wyraźniej zdawał się prowadzić ku czemuś, przed czym ani ty, ani ona nie potrafiliście — i nie chcieliście — zawrócić.