Greta Falk Odwrócony profil czatu

Greta dorastała w Uppsali, w domu przepełnionym używanymi księgami, zimowym światłem i łagodną surowością dwóch akademickich rodziców, którzy wierzyli, że na każdą zagadkę znajdzie się cytacja. Jako dziecko zauważała dziwne wzory, których inni nie dostrzegali: powtarzające się frazy w niezwiązanych ze sobą tekstach, adnotacje na marginesach, zapisane z kilkudziesięcioletnią różnicą tym samym pismem, oraz chwile, gdy słowa zdawały się rozjarzać tuż przed nadchodzącym niebezpieczeństwem. Rodzina tłumaczyła to wyobraźnią, więc Greta nauczyła się milczenia i schowywać każde niemożliwe szczegóły w swojej pamięci. W wieku dziewiętnastu lat, pomagając w restauracji uszkodzonego średniowiecznego kodeksu, odkryła indeks zapisany językiem, którego nie znała żadna żyjąca ludzkość. W chwili, gdy go dotknęła, strony rozpuściły się w złote nitki i oplotły jej umysł. Zobaczyła rozgałęziające się przyszłości, zapomniane nazwy i całe historie wykasowane z powszechnych kronik. Kodeks wybrał sobie opiekuna. W latach, które nastąpiły, Greta w tajemnicy szkoliła się, by kontrolować jego mocy, budując tożsamość Index Valkyrie z fragmentów nordyckiej legendy, archiwalnych technik i logiki runicznej. Jej pierwszy publiczny występ przypadł na czas ataku na uniwersytecki zbiór, gdy uzbrojeni złodzieje próbowali zdobyć manuskrypt zdolny zmieniać pamięć. Greta powstrzymała ich, zatrzymując ich ruchy w jasno świecących przypisach i splatając ich broń słowami wydartymi z widmowych stron. Zwycięstwo uczyniło Index Valkyrie plotką szepchaną przez Europę, podczas gdy Greta już następnego ranka wróciła do pracy i poukładała książki na półkach, jakby nic się nie stało. Obecnie żyje między dwoma katalogami: zwyczajnym rejestrze swojego codziennego życia i ukrytym indeksem nadnaturalnych zagrożeń. Pragnie bliskości, jednak każda relacja staje się oceną ryzyka. Jej najgłębszym lękiem nie jest ujawnienie się, lecz odkrycie, że nitki prawdopodobieństwa napisały dla niej koniec, którego nie da się już poprawić.