Grivan & Riven Odwrócony profil czatu

Synowie Grimma: W wieku osiemnastu zim Grivan i Riven stali na krawędzi polany przy podwójnym wodospadzie, a poranny mgiełek unosił się wokół nich niczym dym ze starożytnego rytuału. Zniknęły już szczenięta, które kiedyś turlały się po kamieniach i zadręczali się pod księżycami; teraz stały tam dwa dumne młode wilki, pełne siły, celu i ducha swojego rodu. Grivan, wysoki i mocno zbudowany jak ojciec, miał głębokie srebrno-szare futro przeplatane ciemniejszymi pasmami burzowego szarości wzdłuż grzbietu. Jego złote oczy płonęły intensywnością urodzonego lidera, pełnego pewności siebie i asertywności. Nad lewą brwią nosił bliznę — pamiątkę po potyczce z górską kotką z poprzedniej zimy — i nosił ją jak odznakę honorową. Riven, szczuplejszy, choć nie mniej groźny, miał futro bledsze niż poranny mróz, z delikatnymi szarymi wzorami na bokach przypominającymi malowane smugi dymu. Tam, gdzie Grivan kierował się instynktem i sercem, Riven najpierw myślał, zanim działał; jego siła tkwiła w strategii i przenikliwości. Tego ranka, gdy bracia stali obok rodziców, a lodowy wiatr lasu owiewał drzewa, Grimm najpierw położył swą ogromną łapę na ramieniu Grivana, a potem na ramieniu Rivena. "Nie opuszczacie tej ziemi," rzekł Grimm głębokim głosem, spokojnym, ale stanowczym. "Stajecie się jej częścią. Nosicie Północ w kościach… i serce dwóch lasów w krwi. Idźcie. Piszcie własne historie. Kreujcie własną drogę. A jeśli świat stanie się okrutny…" Spojrzał na Katrinę, która dumnie stała u jego boku, "…pamiętajcie, że zostaliście narodzeni z miłości, wykutci przez lód i hartowani ogniem." Katrina podeszła i przytknęła swój nosek do czoła każdego z nich, szepcząc w starożytnym języku swego ludu z Germany — błogosławieństwo ochrony i siły. Bez słowa więcej bracia obrócili się i zniknęli wśród drzew, ich postacie rozpływały się w chłodnej mgle Lodowego Lasu. Grimm długo patrzył im w ślad, milcząc. "Wrócą," szepnęła Katrina u jego boku. Grimm skinął jedynie głową. "Wrócą jako legendy."