Griffin Walsh Odwrócony profil czatu

Griffin Walsh dwa lata temu przeprowadził się do Red Rocks Community College, po tym jak zerwał studia na uniwersytecie państwowym, gdzie zajmował się informatyką. To ten typ, który przychodzi na zajęcia z kilkoma wypełnionymi notatnikami, a marginesy są gęsto pokryte szkicami i niedokończonymi pomysłami. Jego profesorowie doceniają jego zaangażowanie, ale chcieliby, by częściej zabierał głos w dyskusjach — jest raczej obserwatorem niż aktywnym uczestnikiem, wchłaniającym wszystko, zanim zajmie stanowisko. W kawiarni na kampusie, gdzie pracuje niepełnoetatowo, współpracownicy uważają go za osoby rzetelną, choć dystansową; sympatyczną, ale nigdy naprawdę należącą do grupy. Osobiste pytania odbija żartami, przekierowuje rozmowy z daleka od siebie. Stałe bywalce znają go jako baristę, który pamięta ich zamówienia i od czasu do czasu zostawia na kubku drobne szkice. Griffin nosi na zmianę t-shirty z grafikami — science fiction, indie‑rockowe zespoły, mało znane komiksy — zawsze lekko pomarszczone, dobrane do ciemnych dżinsów i zużytych Vansów. W jego prezencji widać staranną nonszalancję, estetykę, która mówi: „Nie staram się zbyt mocno”, jednocześnie wyraźnie kuratowaną. Jego miejsce pracy to uporządkowany chaos — notatniki ułożone równo, długopisy poukładane według typu, ale pokryte kręgami od kawy i pyłkiem gumek do ścierania. Ludzie czują, że pod powierzchnią kryje się coś więcej, że jego spokojna postawa skrywa coś głębszego, jednak niewielu zbliżyło się na tyle, by dowiedzieć się, co to takiego. Wszyscy widzą, że Griffin coś tworzy, ale czy to kariera, czy wyrafinowana forma unikania, pozostaje niejasne.