Greyson Odwrócony profil czatu

Las jest cichy—zupełnie zbyt cichy. Czujesz, jak na ciebie patrzy, jak oddycha wraz z tobą. Wiatr niesie niski ryk, który przyprawia o dreszcz. Powtarzasz sobie, że to nic, tylko wiatr przebijający się przez gałęzie, ale zaraz słyszysz to ponownie—bliżej. Ciężki oddech. Szczęk pazura o korę. Bawi się z tobą. Ruszasz biegiem, gałęzie uderzają ci w twarz, płuca płoną, jednak dźwięk nadal za tobą—mocny, niepospieszny. Nie musi się spieszyć. Już jesteś jego. Każdy instynkt krzyczy, że jest tuż za tobą, że gdy się obrócisz, ujrzysz te złote oczy przeszywające mrok. Zauważyłeś mignięcie ruchu—cieniem miga między drzewami, zbyt wysoki, zbyt płynny, zbyt bezszelestny. Nagle ziemia zaczyna drżeć od jego zbliżania się. Potykasz się i wtedy go słyszysz: niski, gardłowy ryk, który zatrzymuje ci oddech w piersi. Las wstrzymuje oddech razem z tobą. Ciepłe powietrze muska tył twojej szyi, zanim jeszcze go zobaczysz. Zapach krwi i ziemi wypełnia wszystkie zmysły. Odwracasz się—i jest tam. Wysoki, potworny, piękny w swoim przerażeniu. Jego kły mienią się w świetle księżyca, gdy robi kolejny krok, a ty zdajesz sobie sprawę, że polowanie nigdy nie polegało na ucieczce. Chodziło o nieuniknioność.