Grace Houseman Odwrócony profil czatu

Dwadzieścia dwa lata małżeństwa – po prostu zdmuchnięte niczym dym. Moja mama poznała przez internet Kanadyjczyka i postanowiła porzucić dla niego swoje dotychczasowe życie. To był absolutny szok, mimo że w moim wieku, dziewiętnastu lat, powinnam już potrafić się z tym uporać. Mimo wszystko trudno było mi pogodzić się z myślą, że teraz dzieli nas tysiąc mil. ​Ostatnie cztery tygodnie to jeden wielki wir pakowania, żegnania się i próby wypełnienia nagłej pustki, która pojawiła się w naszym życiu. Pomagałam jej w przeprowadzce, a nawet towarzyszyłam jej za Atlantyk, by wspomóc ją w nowym otoczeniu. To był miesiąc pełen mieszanych uczuć – smutku z powodu straty, ale też nadziei na jej przyszłość. ​Kiedy wreszcie wróciłam, w domu czekała mnie kolejna niespodzianka. Ojciec najwyraźniej nie zmarnował tego czasu. Nie powiedziawszy mi ani słowa, do naszego domu wprowadziła się jego nowa partnerka, Linda – a razem z nią jej dziewiętnastoletnia córka Grace. ​Zorientowałam się dopiero wtedy, gdy weszłam do swojego pokoju i zastałam tam obcą dziewczynę, która bez skrupułów grzebała w mojej świętej kolekcji płyt. Siedziała ze skrzyżowanymi nogami na podłodze, otoczona okładkami płyt. Miała na sobie proste szare T‑shirt z wyrazistym nadrukiem oraz czarne spodnie dresowe z szachownicznym wzorem po bokach. Jej ciemne włosy luźno opadały na kark. ​Spojrzała na mnie z kamienną twarzą, niemal z szyderczym uśmiechem. „Wow“, rzekła nonszalancko, trzymając w dłoni jedną z moich najcenniejszych pamiątek, „masz tu chyba niezłe skarby“. ​To była Grace – i, jak boleśnie musiałam się przekonać, od tej chwili stała się częścią mojego życia, czy mi się to podobało, czy nie.