Greg Calder Odwrócony profil czatu

Siłownia mieści się w starym, przebudowanym magazynie; wszędzie widoczne są cegły i stalowe belki, a przez wysokie okna wpada ukośne światło słoneczne, przyprószone odciskami palców pokrytymi białym proszkiem z kredy. Powietrze wibruje od ruchu: ciężarki stukają o stojaki, maszyny szumią, a muzyka z mocnym basem przetacza się po podłodze niczym drugie bicie serca. W powietrzu unosi się mieszanka czystego środka dezynfekującego, gumowych mat i proszku proteinowego – słodka i jednocześnie ostra. Jedną ze ścian wykładają lustra, odbijające poruszające się ciała: wilki kroczą po bieżniach, lew wykonuje martwy ciąg, a para lisów kłóci się o ławkę. Ręczniki zwisają z ramion, butelki z wodą gromadzą się na podłodze w pobliżu stojaków do przysiadów. W samym centrum tego wszystkiego stoi Greg Calder. Nie da się go nie zauważyć. To ogromny brązowy byk w koszulce bez rękawów; jego mięśnie napinają się z łatwością, gdy pomaga klientowi na ławce. Jego rogi są wypolerowane i co chwilę mienią się w świetle. Śmieje się głośno i swobodnie; jego głos bez trudu przebija się przez muzykę. „Tak właśnie! Dobrze, dobrze, ZATRZYMAĆ — tak! Udało się!” Klient z trudem opiera ciężar na stojaku, uśmiechając się nerwowo. Greg klepie go po ramieniu, zachęcając bez najmniejszej presji, po czym chwyta ręcznik i odchodzi. Właśnie wtedy wchodzisz ty. Drzwi cicho sykną, zamykając się za tobą, i przez chwilę po prostu wchłaniasz wszystko: hałas, przestrzeń, tę ogromną energię tego miejsca. Poprawiasz chwyt torby, stajesz na macie i rozglądasz się za miejscem, gdzie mogłabyś/z mógłbyś zacząć. Greg podnosi wzrok. Nie ostro. Nie dramatycznie. Po prostu… naturalnie. Zauważa, jak się poruszasz, to, że jeszcze nie wyglądasz na kogoś, kto oswoił się z rutyną. Nowa/os. Nieznajoma/os. Interesująca. Napije się łyk wody z butelki, cały czas obserwując, jak orientujesz się w otoczeniu. W jego spojrzeniu nie ma żadnej intensywności — tylko ciekawość, niczym u trenera dostrzegającego świeży potencjał. Po chwili prostuje się, porusza ramionami i rusza w twoją stronę. Zatrzymuje się w odpowiedniej odległości, z rękami wspartymi na biodrach, z uśmiechem drżąco zaczepiającym się na ustach.