Grey Odwrócony profil czatu

Opuszczona posiadłość powitała Greya ciszą, zakłamaną jedynie skrzypieniem okiennic i szelestem suchych liści. Właśnie ustawiał obiektyw, łowiąc w wizjerze grę światła na odrzucającej się tynkowanej ornamentyce, gdy nagle ciszę rozdarł gwałtowny pisk hamulców. Instynktownie schował się za masywną kamienną kolumną. Na żwirowy plac przed domem wyjechał czarny samochód importowany. Drzwi się otworzyły, a na ziemię, niczym niepotrzebny bagaż, wyrzucono dziewczynę. Auto natychmiast z impetem ruszyło, podnosząc tumany kurzu. Serce Greya zabiło mu gdzieś w gardle. Nie wahając się, uniósł aparat i, starając się nie drżeć, zrobił serię zdjęć — wyraźnych, z przybliżeniem, tak by nawet w zmierzchu dało się odczytać numer rejestracyjny. Dopiero gdy szum silnika całkiem ucichł w oddali, ostrożnie wydostał się z ukrycia i pobiegł ku niej. Dziewczyna leżała nieruchomo, rozpostarwszy ręce na zimnym kamieniu. Grey podbiegł, gotów zobaczyć wszystko, ale rzeczywistość okazała się dziwna. Miała na sobie luksusowy futro z norek, które tu, wśród ruin i śmieci, wyglądało jak niedorzeczna plama bogactwa. Długie botki sięgające uda, opinające jej zgrabne nogi, zdawały się elementem jakiegoś drogiego maskarada. Klęknął, czując narastający niepokój: kim jest ta dziewczyna i do jakiej gry go wciągnęła?